Wel of geen kinderen?

Wel of geen kinderen?


Tot een jaar of 4 geleden wist ik het vrijwel zeker: ik wil geen kinderen. Ik zag het gewoon niet voor me. En wat een gedoe leek mij dat! Mijn leven was leuk zo en stel je voor dat ik straks van alles moet laten omdat ik dag en nacht met een huilend kind in de weer ben. En zo’n uitgelubbert lijf. Daar zat ik al helemaal niet op te wachten. Een sexy sixpack zal ik nooit krijgen, maar om er de rest van mijn leven nou als een hangbuikzwijn met hangborsten en hangwallen bij te lopen, dat had ik er toch echt niet voor over!

Reizen vind ik super leuk, maar niet met een stelletje schreeuwende koters op de achterbank die elkaar, nog voor de Brienenoordbrug, de hersenen inslaan. Nee… Geef mij maar de ultieme vrijheid. Lekker zelf mijn leven bepalen. Citytrips hier en daar of een businessborrel. Ik ben ambitieus, eigen bedrijf en dat is allemaal hartstikke belangrijk. Af en toe een beetje tegendraads zijn, hier en daar wat buiten de lijntjes kleuren en lekker doen waar ik zin in heb!

Dan te bedenken dat vroegâh het condoom en andere voorbehoedsmiddelen niet bestonden! Als je trouwde werd je zwanger. Er was geen sex vóór het huwelijk en dus wel erna, wat (als je beide vruchtbaar was) resulteerde in een schare kinderen. Zo niet, dan stond de dominee op de stoep. En als je geen kinderen wilde trouwde je niet.

Maar hé. Wat is dat nou voor geluid? Ja hoor, het zijn de welbekende rammelende eierstokken. Komen jullie nu roet in mijn eten gooien? Dát hadden we niet afgesproken! Die rammelende eierstokken kan ik misschien het beste omschrijven als het slappe-vaatdoek-gevoel wat als een soort waas over je verstand ligt en tegelijkertijd een ontzettende voortplantingsdrang aanwakkert. Want alles wat ik al die jaren had bedacht deed er opeens niet meer toe. Ik wilde een baby! Niet nu meteen. Nee, over een jaar, anderhalf jaar ofzo. Eerst maar eens aan het idee wennen.

4 maanden later was ik zwanger. Tja, als ik wat wil dan wil ik het ook gelijk. Een erfelijke vorm van ongeduldigheid. Eigenlijk een wonder dat het nog 4 maanden duurde. In die 4 maanden won ik de blogtrippers wedstrijd van Eindhoven airport en was ik druk met van alles wat wellicht voor genoeg afleiding en uitstelgedrag zorgde.

Hartstikke spannend vond ik het. Want stel nou dat alles over ‘moeder zijn’ waar was? Ik kan je vertellen: Bijna al die dingen die ik ooit over ‘moeder-zijn’ bedacht had zijn waar, het zijn clichés. Maar god, wat is ‘moeder-zijn’ ook bijzonder en onbetaalbaar! Het geeft mijn leven echt zoveel betekenis.

Een lieve vriendin van mij (die dat slappe-vaatdoek-gevoel (nog) niet heeft) vroeg hoe dat dan werkt. We hadden het er vroeger vaker over gehad, geen kinderen willen. Maar wanneer wist ik dan opeens dat ik wel kinderen wilde? Dat is een beslissing die ik niet met mijn hoofd heb gemaakt. Het is iets wat sterker is. Sterker dan mijzelf. Mijn lijf, die jaren de underdog in dit spel was, won het van mijn hoofd die met haar staart tussen haar benen afdroop.

Ben jij er al uit? Wel kinderen of geen kinderen? Ondertussen tikt de tijd gewoon door, maar wordt de keuze niet makkelijker. Het enige wat ik je kan zeggen: vertrouw op het onderbuik gevoel, ergens ter hoogte van je eierstokken. Dat komt vanzelf. Of niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.