Van roze babywolk naar een donkere onweersbui! Deel 1

Van roze babywolk naar een donkere onweersbui! Deel 1


Zoals eerder aangegeven zou ik terugkomen op mijn eerste zwangerschap en bevalling. Waar zal ik beginnen? November 2011 kregen wij een positieve test onder onze snufferd. Slik,verbaasd en angst! Angst of we het aankonden. Ikzelf was toen 22 jaar dus best jong! Eenmaal schakelen vonden we het toch wel heel erg leuk. Afspraak gemaakt bij de verloskundige! Weken gingen er voorbij, want je kunt immers niet na je eerste test gelijk op de stoep staan. Wat ik eigenlijk wel dacht maar oké! We wachten wel ..

De dag van afspraak .. zaten we als zenuwachtige tieners in de wachtkamer. Vriendlief was geboortekaartjes aan het doorspitten die aan de prikbord hingen. En ik was alle posters aan het bewonderen, of ja bewonderen niet echt! De ene was dramatischer dan de ander. Van bevallende vrouwen tot van alles wat je kon hebben/krijgen. Zo ook de poster met zwangerschapsvergiftiging,waarbij ik dacht; oh dan moet je echt goed opletten met eten anders kun je dat ook nog krijgen!

Eenmaal bij de verloskundige binnen geweest kwamen we op zwangerschap van 12 weken! Alles helemaal goed en wij blij. Weken gingen voorbij met afspraken en uiteraard werd er naar het geslacht gekeken! Een meisje, oh my god! Mama 2.0. Eat your heart out papa!

In de tussentijd ging eigenlijk alles wel prima! Was lekker aan het werk en ik voelde me top! Tot de afspraak op dinsdag 19 april, ik was toen al 30 weken. We zouden die avond lekker samen gaan uiteten voor de verjaardag van vriendlief. Maar dat werd even brut afgekapt! Mijn bloeddruk was wat hoog en werd mijn urine getest en werden eiwitten in gevonden. Diezelfde dag nog werden we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Wel tig keer werd mijn bloeddruk opgemeten en aan de ctg gelegen. Uiteindelijk kwamen ze met het nieuws; mevrouw het ziet er naar uit dat u zwangerschapsvergiftiging heeft. En willen u hier houden om te kijken of we met medicijnen dit kunnen onderdrukken.

Huilen, huilen en huilen deed ik! Ik wilde niet blijven. Als een meisje met heimwee zat ik daar. Voelde me opgesloten en wilde graag naar huis. Maar veel keus was er niet. Iedere dag werd ik wel twee keer aan apparaten gekoppeld om alles te meten. 3x per dag bloeddrukverlagende medicijnen. Uiteindelijk mocht ik vrijdag naar huis .. nou ik kon niet blijer zijn. Alleen werd van dat moment alle controles overgenomen door het ziekenhuis. Ik kreeg als advies mee: absolute rust! en werken mocht ik dus echt niet meer..

Slik! Dat was niet mijn planning, maar oké we mochten naar huis..

Maandag 7 mei weer op controle en daar kwam weer een donderslag! Alle waardes waren opnieuw gestegen en moest ik weer hier blijven, en werd er gekeken in hoeverre er nog gerekt kon worden. “Kan zijn dat je kindje het niet meer prettig vindt daar!” Ik kreeg gelijk een infuus in en een katheter! Vol spanning lag ik daar, mijn lichaam trilde alsof het -20 graden was. De infuus was nodig om zo de nodige medicijnen bij te geven om eventuele bloedingen voor te zijn. Katheter was om dicht op de eiwitten te kunnen zitten. Het ging blijkbaar echt heel slecht met mij. Op dat moment vond ik het zelf wel meevallen. Maar achteraf hoe Daan het vertelde was het best heftig.

Hoe heftig? Dat lees je binnenkort in deel 2 ..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.