Triggerfinger!

Triggerfinger!


Bij het eerst horen van een triggerfinger dacht ik gelijk aan de band en de theekopjes lied. Maar dit was toch echt de diagnose van mijn zoontje Daley. Zijn duimen stonden niet helemaal correct en de term: duimpje omhoog, was bij hem dus onmogelijk. Nadat mijn schoonvader mij hiermee confronteerde, heb ik gelijk de volgende dag mijn huisarts gebeld. Zijn duim staat niet goed, en ik maakte mij zorgen! Ik mocht gelijk diezelfde dag komen en toen ging het opeens in een sneltrein.

Zijn duimpjes moesten zo snel mogelijk door een kinderarts bekeken worden voordat het zou gaan vergroeien en het zware gevolgen kon hebben voor de toekomst. De huisarts heeft diezelfde dag nog er een spoed van gemaakt en een week later kon ik al terecht. Daar werd de diagnose echt vastgesteld en de woorden: het wordt een operatie! kwam als een keiharde klap in mijn gezicht.

“Een triggerduim komt regelmatig voor bij kinderen. De duim ‘klikt’ bij buigen en soms bij strekken. In een verder gevorderd stadium kan de duim in gebogen stand vast staan.” Dat laatste was dus het geval, hij kreeg zijn duim niet meer omhoog!

Het liefst wil je je kindje voor alles beschermen, en ook voor de grote boze man in een witte jas. Het idee al om hem op die operatiekamer te zien liggen maakte mij al misselijk. Maar de gevolgen waren veel groter en de grote boze man kon mij heel gemakkelijk gerust stellen. De operatie is peanuts, erin en eruit! 2 dagen in het verband en daarna mag hij weer volop kind zijn. De pijn zou 1 á 2 dagen aanhouden maar draagbaar zijn! Omdat zijn andere duimpje ook vreemd begon te staan, twijfelde hij er niet over: gelijk de beide duimpjes worden geholpen. Spalken was ook mogelijk, maar dan zou die 6 weken gespalkt moeten worden terwijl de andere duim dan geopereerd werd. Dat is natuurlijk hopeloos bij een kind van 1,5 jaar!

Inmiddels is de operatie achter de rug en is het super goed gaan. Eigenlijk beter dan ik zelf had verwacht. Ik heb mij geprobeerd zo sterk mogelijk te houden! Omdat hij zo klein is, had hij totaal geen besef wat er aan de hand was. En als hij mij paniek aanvoelde, dan had hij die ook!

Ik brak volledig nadat hij onder narcose was gebracht, mijn kleine moederhart is daar niet voor bestemd. Maar daar heeft hij niks van gemerkt. Zelfs niet toen ik in de uitslaapkamer kwam en hij daar zo zielig lag met zijn twee duimpjes omhoog!

Kortom, ik kan niet meer zeggen dan dat ik zo onwijs trots ben hoe hij het heeft gedaan. Ondanks de pijn bleef die vrolijk, wilde hij alleen maar spelen (zo ver dat kon dan!) en heeft die alle hartjes gestolen van al die verpleegsters en dokters. THAT’S MY BOY!!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.