Slapeloze nachten, deel 2!

Slapeloze nachten, deel 2!


In mijn vorige blog (De uitkomst van het babynestje!) hebben jullie gelezen dat Vajènn veel moeite had om in haar eigen bedje te slapen. Toen zij zes maanden oud was, wilde ik echt een oplossing voor het probleem en besloot ik om op zoek te gaan naar een bedomrander. Dit omdat Vajènn inmiddels veel aan het rollen was en continu met haar beentjes buiten boord lag. Dit bracht een hoop onrust met zich mee en wederom slapeloze nachten.

Op internet ben ik op zoek gegaan naar een mooie, hippe bedomrander die paste in het kamertje van Vajènn en zo kwam ik terecht op de website van Littledutch. Littledutch heeft een groot assortiment betreffende bedomranders: allerlei kleuren en verschillende printjes. Met de bedomrander bescherm je de kinderen tegen de randen en de spijlen van het bedje, zo kan het kindje zich niet bezeren.

Wij hebben gekozen voor de bedomrander Grey leaves. Gezien het kamertje van Vajènn voornamelijk in de kleuren zwart, wit en wat oud-roze is vonden wij dat de grijze kleur en het printje hier wel in thuis paste. De eerste nachten met de bedomrander waren echt een uitkomst. Het kostte ons vaak maar 5 minuten om de strijd te voeren en hierna gaf ze zich gewonnen. Ons meisje startte op in haar eigen bedje en werd rond een uurtje of 04.00/05.00u wakker. Het lukte haar helaas niet meer om hierna nog in haar eigen bed verder te slapen, ze was dan klaar wakker en stond inmiddels in haar bed. Ik heb de keuze gemaakt haar dan maar weer bij ons in bed te leggen. Nog steeds niet de ideale situatie, maar elk uur in haar eigen bed is een gewonnen uur. Laten we positief blijven en er maar vanuit gaan dat ook dit maar een fase is.

Aan het einde komt vaak alles goed!

Inmiddels zijn we ervan overtuigd dat ons meisje een enorm grote behoefte heeft aan veiligheid en geborgenheid. Zo wilt Vajènn onze hand vasthouden totdat ze in slaap valt. Wanneer wij denken (te zien en horen) dat ze echt vertrokken is en haar kamer uit lopen, word ze vrij snel wakker. We laten haar nu vaak een half uur huilen en wat we dan zien is dat ze in het hoekje van haar bedje tegen de bedomrander gaat liggen. Hier ervaart ze dan nog een klein beetje het gevoel van veiligheid en warmte.

Dat ons meisje zich enorm aan ons gehecht heeft en ons volledig vertrouwd, is stiekem toch ook wel erg bijzonder. Hoe hard zij ons nodig heeft in haar leven, zo hard kunnen wij niet meer zonder haar! Ik heb vooral geleerd dat je niet teveel moet vasthouden aan een ideaal beeld en dat ieder kindje uniek en op zichzelf is. Dat inmiddels haar tandjes doorkomen en dit ook weer de nodige slapeloze nachten met zich meebrengt, nemen we nu maar voor lief……..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.