Schrijven is verwerken!

Afgelopen week heb ik een erg hectische en emotionele week gehad. Lev werd opgenomen in het ziekenhuis. Het hele verhaal lees je hier:

Vrijdag 3 maart
Na een fijne dag te hebben gehad op het kinderdagverblijf, kwamen we thuis waar Lev uit het niets begon over te geven. Alles kwam er uit wat hij die dag gegeten en gedronken had. Daarna bleef hij maar gal spugen.

Ik vertrouwde het niet, en toen hij na een klein dutje weer begon met over te geven, heb ik de huisartsenpost gebeld. We mochten meteen komen. Maar natuurlijk konden ze niks voor me doen. De arts wilde dat ik meteen terug zou komen als Lev de voeding van zaterdag ochtend niet binnen zou houden. Met dit advies gingen we weer naar huis. In de auto heeft Lev nog meer overgegeven. Zo erg dat ik 2x mijn auto in de berm heb moeten “gooien” omdat hij er bijna in stikte.

Je begrijpt, dat we die nacht Lev veilig tussen ons in gelegd hebben.

Zaterdag 4 maart
Het leek het de goede kant op te gaan, maar een kwartier na zijn eerste flesje kwam alles eruit (echt niet te geloven wat er uit zo’n klein mannetje kan komen!) en daarbij had Lev ook verhoging en diarree.
Uiteraard hing ik meteen aan de telefoon met de huisartsenpost. Uurtje later mochten we komen. Maar nog steeds kon de arts niks voor hem betekenen. “Hij huilt gewoon met traantjes” werd er gezegd. Dus hij was nog niet uitgedroogd (het mannetje had al 2 dagen geen plas luiers gehad.. maar goed.) Weer werd ik afgescheept. Ik had net zo goed niet kunnen gaan.

Zondag 5 maart
Zondag leek het beter te gaan en dronk Lev kleine flesjes. Maar aan het einde van de dag kwam alles er weer uit. Met mijn hart gevuld met zorgen, ging ik ‘s avonds nog uiteten. Ben bleef bij Lev en hij had me beloofd meteen te bellen als het nodig was. Maar Lev sliep die avond als een roosje.


Maandag 6 maart

Het ging het helemaal mis met onze kleine man. Nu wilde hij niet meer drinken en bleef hij overgeven, niet plassen, diarree en koorts. Rond zijn oogjes waren zwarte kringen ontstaan. Zijn sprankelende oogjes maakten plaats voor een doffe blik. En hij kreeg een grauwe kleur. Uitdroging! Ik raakte licht in paniek.

Meteen belde ik naar de huisarts en ik mocht komen. Ze schreef een puffer voor om te kijken of het binnen een paar uur beter zou gaan. Maar helaas hing ik na 2 uur alweer aan de nood lijn. Na een 2e beoordeling werden we doorverwezen naar de kinderarts. Na de nodige onderzoeken werd besloten om Lev op te nemen en aan een ORS sonde te leggen (ORS is een mix van zoutoplossing met water.)

Ik kon het niet aan zien toen ze de sonde bij Lev in gingen brengen. Ik ging daarom even een rondje lopen. De verpleegkundige moest helaas 2x de sonde inbrengen omdat Lev bij de eerste keer moest overgeven en de sonde ermee uit kwam. Gelukkig lag Lev er al rustig bij toen ik weer terug kwam in de kamer.
Het is een akelig gezicht, zo’n klein ventje in zo’n gevaarte van een ziekenhuisbedje met een slangetje in z’n neus. Normaal zit hij geen seconde stil en wil alles in de gaten houden. Maar nu lag hij vermoeid op z’n rugje en vielen zijn oogjes dicht. Nu moest de ORS via de sonde er wel in blijven. Je kon er een kanon naast af laten schieten en hij zou het niet gehoord hebben. Hij was echt op, zelfs de visite hoorde hij niet. En het tussendoor verschonen om zijn luiers te wegen ging aan hem voorbij. Slapen is gelukkig goed voor herstel en dat deed hij , van 19.00 tot 9.00.

7 maart ; Mijn verjaardag
‘S ochtends had hij ineens weer praatjes! Het vocht door de sonde deed zijn werk. De arts kwam en vertelde ons dat Lev weer gerehydrateerd was (zijn vocht gehalte was weer op peil) en hij mocht verder uitzieken thuis. Hij was er toen nog lang niet, maar thuis in zijn vertrouwde omgeving zou het vast snel beter gaan met hem.

Het beste verjaardagskado ooit!

Zijn ontlasting is op kweek gezet en gisteren belde het ziekenhuis dat het een NORO virus is geweest. Een buikgriep virus. Sommige kindjes fietsen daar doorheen en hebben milde klachten maar Lev heeft het flink te pakken gehad. Ik was zelfs even bang dat ik hem kwijt zou raken. Er gaat zoveel in je hoofd om als moeder.
Nu zijn we alweer 3 dagen thuis en ik zie gelukkig vandaag weer wat van ons lieve kleine lachebekje terug! Langzaam gaat het elke dag beter. Bedankt iedereen die ons steun heeft gegeven door lieve appjes, berichtjes, telefoontjes , bezoekjes. Het heeft ons erg goed gedaan!

Liefs Michelle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.