Peuterpuberteit

Peuterpuberteit


Ah ja.. The terrible two’s! Momenteel zitten wij er midden in. Ik moet eerlijk zeggen dat op het moment dat Owen anderhalf jaar was, ik al dacht dat het was begonnen maar man man,, wat had ik het mis. Degenen die mijn blog volgen weten dat wij met Owen een hele pittige babytijd achter de rug hebben gehad (lees: Hoera, een zusje!). Toen dat eenmaal een beetje over was heb ik heel hard geroepen dat het vast niet erger kon. Maar de peuterpuberteit is echt een hele andere koek, een uitdaging op een compleet andere manier. Soms heb ik het idee dat ik tegenover een ware eindbaas sta.

Karakter heeft onze zoon wel; temperament ook for that matter. Owen kan enorm opvliegerig zijn en driftbuien hebben die de mensheid nooit eerder heeft gezien. Als ouder zijnde moet je een manier zien te vinden om het allemaal een beetje werkbaar te maken en te houden. Inmiddels heb ik aardig wat “methodes” geprobeerd en ik kan nu wel zeggen dat ik redelijk weet wat werkt bij Owen. De gouden tip zal er misschien niet bij zitten, maar wie weet lees je hier iets wat je zelf (nog) niet geprobeerd hebt.

Niet en nee
Die woorden zijn zó makkelijk! Niet doen, niet aankomen, niet met je auto’s gooien en ook een simpele “nee” kan al een complete driftbui veroorzaken. Maar niet en nee bestaat niet bij een peuter. Die woorden bereiken het brein niet eens! In plaats van niet en nee probeer ik het om te buigen naar wat wel mag of kan.

Bijvoorbeeld als Owen zijn auto’s met een rotgang probeert te lanceren via de bank op de tafel (want Blaze doet dat natuurlijk ook) zeg ik niet “Owen niet op de tafel” maar “Owen, rij anders met je auto’s over de grond” gevolgd door een uitdaging: Kijken welke auto het verste komt! ‘s Ochtends om 08.30u begint meneer al “mama, ik wil een koekje”. Probeer dan maar eens geen nee te gebruiken. Mijn antwoord is standaard: “Daar is het nog wat vroeg voor. Je kunt fruit krijgen of een boterham”. 9 van de 10 keer werkt dat aardig goed!

Niet vragen maar zeggen
Deze las ik ooit ergens. Geen idee meer waar maar deze tip bleek ontzettend waardevol! Zelf pas ik hem ook met regelmaat toe. Geef je peuter simpelweg geen ruimte om nee te zeggen want voor je het weet zit je in een ellenlange discussie. In plaats van te vragen of hij wil opruimen zeg ik, kort maar krachtig, “Kom Owen, we gaan nu (samen) opruimen”. Zelfde geldt voor schoenen pakken, onder de douche uit komen en nog veel meer zaken. Ook hier geldt dat het vaak werkt, maar soms ook niet.

Maak er een spelletje van
Wil jouw peuter zijn of haar kleren niet uit doen? Dan kom ik jou toch pakken! En terwijl ik achter Owen aan ren en hij het uitgilt van de pret trek ik met mijn ninja skills ondertussen van alles uit. Voor je het in de gaten hebt, zijn ze ready to go om onder de douche te gaan.

Afleiding
Hier moet je vaak wat creatief voor zijn want peuters zijn niet doen. Sterker nog, ze hebben al door wat jij van plan bent nog voor je überhaupt aanzet tot actie. Haren wassen is ook zo’n veel genoemd drama. Het wassen zelf lukt dan nog wel maar het uitspoelen is al reden genoeg om de hele buurt bij elkaar te gillen. Nu is Owen natuurlijk een jongen met kort haar dus vaak is 2 volle bekers erover heen kletsen wel genoeg maar nog voor hij het doorheeft dat ie een liter water over zijn hoofd heen krijgt sta ik alweer gekke bekken te trekken of met een badspeeltje in mijn handen. Deze werkt hier wél iedere keer.

Geen open vragen
Want dan krijg je geheid nul op het rekest. Een keuze stellen werkt perfect. “Wil jij aardbeien pasta (jam) op je boterham of pindakaas?”. Ik heb veel van De Kleine Keuken in mijn kastje staan dus weet ik altijd zeker dat hij iets goeds en verantwoord op zijn boterham krijgt. Na 2 keer vragen nog steeds “maar ik wil hagelslag!!” als antwoord krijgen? Simpel. Dan kiest mama. Heel soms heeft dat tot gevolg dat de boterham door de kamer vliegt maar dan is het nóg makkelijker; dan eet je niet.

Strijd aan tafel; begin er niet aan
Inderdaad. Dan eet hij maar niet. Ik ga geen ruzie maken aan tafel en ik ga ook zeker niets anders maken. Geen “dit eet je nog op en de rest hoeft niet”. Wil je niet eten, zelf weten. Als je overdag genoeg gezonde tussendoortjes aanbiedt of als je misschien zelfs met monkey platters werkt, hoef je je geen zorgen te maken dat ze te weinig goede voedingsstoffen binnen krijgen. Een toetje hoort hier bij het avondeten dus die krijgt hij hoe dan ook. Hier varieer ik dan vaak met de echte kindertoetjes en een wat gezonder alternatief zoals bijvoorbeeld kwark. 75% van de tijd eet hij na zijn toetje toch nog een paar happen van zijn avondmaal. Het gaat hem gewoon om dat toetje. Ik zeg dikke prima!

Driftbuien
Als je kindje nog niet oud genoeg is om enigszins te vertellen wat er aan de hand is zullen ze misschien vaker een driftbui hebben. Omdat je simpelweg niet weet wat er aan de hand is weet je ook niet wat je moet doen. Wat ik heb gemerkt is dat wanneer je er aandacht aan geeft, in welke vorm dan ook, je alleen maar olie op het vuur gooit. En daarom zeg ik: uit laten razen die handel. Maar, blijf in de buurt. Je kind voelt zich bij jou het veiligst en gooit daarom al zijn emoties op tafel. Als je weg loopt, kan dat zijn bui alleen nog maar meer versterken.

Toen Owen nog een dreumes was en hij een plek had gevonden om zijn tantrum te gooien, ging ik er gewoon naast zitten. Stilzwijgend. Zodra het over was pakte ik hem bij me. Erken ook de emoties; het is niet leuk om boos te zijn. Ik ben ook wel eens boos en dat is helemaal niet erg. Besluit je kind om in de supermarkt op de grond te gaan liggen omdat hij niet langer aan het spelletje in de muur mag doen, blijf er gewoon bij staan en wacht geduldig af. En nee, je staat niet voor schut als je dat doet.

Pick your battles
Is het echt nodig om van ieder dingetje wat te zeggen? Of kun je het ook laten gaan?
Zet hij een keer zijn schoenen niet op zijn plek, best. En moet hij nu perse onder de douche? Of kan hij ook een keertje overslaan? Wil hij chocoladepasta terwijl jij eigenlijk liever wil dat hij kaas eet? Let it go. En moet hij nou echt een broek aan als je toch niet weg gaat? Wil je perse naar buiten terwijl het staat te spoelen? Be my guest!

Kinderen onthouden vaak alleen de leuke dingen die je als ouder doet, daarom ben je ook hun superheld. Die ene keer uit je pantoffel schieten, zijn ze zo weer vergeten.

Kijk dit filmpje maar eens!

Al met al vind ik dit ook een fantastische leeftijd. Die fantasie, verhalen en die humor! Hele gesprekken kun je voeren met je kind. Rollenspellen worden er gespeeld, er wordt gedanst, gezongen en gesprongen. Iets simpels als ballontennis vinden ze schitterend. Zo jong en onbezonnen zijn ze nog. Ze kunnen zo blij en enthousiast worden van die hele kleine dingetjes. Dingen die volwassenen al lang niet meer waarderen, tot je het bij je eigen kind ziet. Genieten is het. Genieten van die recalcitrante peuterpubers!

Heb jij nog tips die je wilt delen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.