Overlijden van een huisdier

Overlijden van een huisdier


Als moeder wil je je kind overal tegen beschermen. Vanaf dat ze geboren zijn tot als ze volwassen zijn. 2 weken geleden kwam Teun (mijn oudste van bijna 3) voor het eerst in zijn leventje in aanraking met “de dood”. Zijn lieve hondenvriendje Milo werd op woensdag erg ziek en we hebben haar helaas moeten laten inslapen!

Los van mijn eigen verdriet wist ik niet hoe ik dit aan Teun moest gaan vertellen. Het enige wat hij wist die dag, was dat Milo naar de dierendokter ging omdat ze ziek was. Niet wetende dat het zo erg met haar gesteld zou zijn dat ze niet meer terug zou komen.

Teun en Lev lagen een heerlijk middag dutje te doen toen mijn vriend belde om te vertellen dat het ging gebeuren. Omdat de dierenarts niks meer kon doen. Snikkend zei ik dat hij Milo een hele dikke kus van me moest geven en dat hij moest zeggen dat Teun en wij haar zullen missen.

Toen ik opgehangen had, besefte ik me dat ik nu voor het eerst mijn kinderen moest vertellen dat er iets of iemand niet meer leefde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar wel even het internet voor heb geraadpleegd want wat ik heb meegemaakt met al het verlies en verdriet in mijn leven, waren de kinderen nog niet geboren.

Op het internet word er gezegd dat je de kinderen altijd moet betrekken bij een overlijden en het zo goed mogelijk moet proberen uit te leggen (in jouw eigen best gekozen woorden) Wat dat ook mag inhouden!

Toen Ben thuis kwam met Milo was Teun net beneden.


“Milo slaapt nu en wordt niet meer wakker” “Milo wordt een sterretje en we zullen haar gaan missen” Meer kon ik even niet bedenken. En flexibel als kinderen zijn zei Teun “Milo heeft zijn oogjes open” en hij aaide haar. Hij wees naar het verbandje om haar pootje en vroeg of ze zich pijn had gedaan (daar had natuurlijk het infuus in gezeten!) “Dat is een honden pleister” antwoordde ik. En ik zei dat de pijn al over is.

“We gaan Milo nu in een doosje doen en begraven” zei ik. En ik haalde een doos tevoorschijn. Ik dacht dat het wel een idee was om de doos van buiten te versieren met tekeningen, om het een beetje luchtig te houden. Dat vond Teun geweldig en hij deed erg zijn best!

Daarna hebben we Milo in de doos gedaan en is Teun met Ben een gat gaan graven in de tuin. En hebben we samen de doos in het gat gezet en het zand er weer terug overheen gedaan. Geen tranen bij Teun want daar is hij te klein voor. Maar hij verwerkt het door kleine opmerkingen af en toe. Hij vraagt “waar is Milo?” “Milo kan niet eten want ze is in de grond” “ik ga Milo missen he mama”

Milo was natuurlijk een hondje, gelukkig geen mens. Maar ik heb mijn best gedaan om Teun (en Lev) daar zo goed mogelijk doorheen te loodsen.

Bedankt voor de korte maar onvoorwaardelijke vriendschap lieve Milo! Waar Teun was daar was jij.. Ik hoop dat Teun ooit weer net zo’n lief dieren vriendje mag treffen ♡

Liefs Michelle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.