Mijn bevallingsverhaal

Mijn bevallingsverhaal


Mijn naam is Naomi en ik ben sinds ruim paar maanden trotse mama van onze prachtige meid, Jessie. We hebben in die paar maanden al heel wat meegemaakt samen, en als gezin met mijn vriend, Randy. Maar het moment dat ze voor het eerst op m’n borst werd gelegd zal ik echt nooit vergeten.

Ik krijg nog kippenvel als ik aan dat moment denk. Zelf vind ik het helemaal leuk om mijn bevallingsverhaal terug te lezen en het allemaal weer te herbeleven. Behalve de pijn dan. Maar gek genoeg ben ik dat nu echt een beetje vergeten. Misschien vinden jullie het ook leuk om te lezen, ik beloof jullie, het is niet eng!

In 1 dag veranderen van een nuchtere Assendelftse boerin naar een hysterische moeder. Mijn Jessie doet dat met mij. De ene dag sta ik nog hoog van de toren te blazen dat ik echt never nooit ‘zo een’ panische moeder zou worden. En de volgende dag sta ik als een imbeciel elke 10 minuten boven een baby bedje te controleren of de inhoud nog ademt. Ja, dat is er dus met mij gebeurd op dinsdagmiddag/avond, 23 augustus, toen onze kleine meid ter wereld kwam.

Het begon om 5 uur sochtends. Mijn vliezen braken. Dan weet je dus dat je in de zeer nabije toekomst gaat bevallen. Wat ga je dan doen? Juist, douchen, klaarmaken voor vertrek. Wie weet beval je binnen 3 uur, en sta je met een ontplofte kroeskop op de geboortefoto’s. Dat kan natuurlijk niet. “Helaas duurde het hele circus iets langer dan dat!”

Gedoucht en wel, nog geen wee of zelfs geen krampje te bekennen. Terug naar bed en wachten. Eenmaal liggend begonnen de ‘weeën’, of beter gezegd: krampjes. Ik had menstruatiepijnen die nog heviger waren dan dit. Dit werd een eitje. Dit ging ik wel even doen. Easy peasy!

Om 13h kwam de VK weer, die was eerder al komen kijken, maar kon nog niets doen. Nu hielp ze me even aan een extra centimetertje. Toen moest ik toch echt de hulptroepen inschakelen. RANDYYY! Vanaf dat moment heeft hij m’n hand alleen in geval van nood nog los mogen laten. Wat een pijn! Ziekenhuis, ik wil naar t ziekenhuis. We moeten NU gaan en alle drugs reserveren die ze hebben, want als dit nog ‘iets’ erger wordt, ga ik dood. Echt dood. Ik weet dat er waarschijnlijk nog nooit iemand dood is gegaan van bevallingspijn, maar zal je zien dat ik geschiedenis zou schrijven.

Het ziekenhuis werd rond 14.15h gebeld en om 15.30h konden we weg. Om 16h waren we in het ziekenhuis en we hadden de luxe suite. Met een badkamer en een schilderij. En nou niet denigrerend denken over het schilderij, want die heeft mij door het daadwerkelijke werpen heen geholpen. Zonder dat schilderij, had ik me tijdens het persen op een beige muur moeten focussen en lag ik daar nu waarschijnlijk nog steeds. Maar daar komen we zo op.

We kwamen binnen en ik had zoveel pijn, ik wist niet of ik moest zitten, liggen, douchen, staan of mezelf uit ‘t raam naar beneden moest gooien. Uiteindelijk werd het liggen, want dat raam kon alleen op een kiertje. Randy zat aan het (langzamerhand blauw geknepen) handje naast me. Daar gingen we dan: Weeën opvangen zoals we dat geleerd hadden, puf puf enzo. Maar die weeën gingen over in een soort lange wee zonder echte pauzes. Ja we hadden een storm te pakken! Ik moest in m’n vorige leven wel iets heeeel ergs gedaan hebben, om een heel belangrijk iemand daar boven, boos gemaakt te hebben. Mijn hemel wat een ellende. Paar paniekaanvallen tussendoor, maar die werden goed gecoached door ‘het team!’

Volgens mij iets over 18h kwamen de persweeën. Toen was ik er klaar mee. Deze poppenkast had nu wel weer lang genoeg geduurd. Er kwam een soort oerkracht naar boven. Bij elke wee maakte ik contact met het schilderij tegenover me en perste ik alsof m’n leven ervanaf hing. Het leek net of het schilderij ging leven zodra ik perste, en hij werd een soort 3d en bewoog. Dat was zo mooi, dat ik er ook soort van op kickte om dat nog een keer te zien. Ik had nog geen drugs gehad, maar ik maakte het gewoon helemaal zelf…

Beat that, lelijke oude meneer van Breaking Bad!

En toen kwam haar hoofdje. Haar prachtige mooie hoofdje vol met haar. Een paar kleine pufjes verder lag ze op m’n borst. Ik wist niet meer hoe ik het had! Dit was het mooiste wat ik ooit gevoeld en gezien had. Heerlijk, haar warme bebloede vette lijfje op de mijne. Nog nooit in m’n leven zoiets moois gevoeld. Om 18.36h is kleine Jessie Carmenlita geboren.

Drie uur later waren we alweer thuis, gezellig met de familie!

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: