Mijn bevallingsverhaal, deel 1

Mijn bevallingsverhaal, deel 1


Toen ik een mailtje kreeg van Mama’s Vlog dat ik een verhaal mocht gaan schrijven over een onderwerp wat voor mij en nog honderdduizend andere vrouwen een belangrijk onderwerp is, wist ik meteen welk verhaal ik zou sturen.

Dit verhaal had ik namelijk al zo goed als klaar liggen omdat ik het een aantal weken na mijn bevalling een goed idee vond dat ik mijn gedachten, mijn angsten en mijn verdriet van het niet zelf aanwezig zijn bij mijn eigen bevalling “dat klinkt raar, ik weet het” en natuurlijk de onzekerheid en de steeds maar de opkomende vragen of jij het zelf toch niet allemaal verkeerd hebt gedaan op papier te zetten.

Want zo koppig als dat ik ben, ik moest en zou dit zelf oplossen, en ik moest en zou er voor zorgen dat ik niet achteraf zou instorten en dat mijn zoontje dus niks meer aan mij zou hebben. Hij is namelijk afhankelijk van mij als alleenstaande moeder. Maar ook moest en zou ik voorkomen dat ik met hangende pootjes terecht kwam bij zo’n zielenknijper. NO WAY!!

Mijn bevalling was alles zoals ik het me niet had voorgesteld.. deel 1

Mijn zwangerschap was perfect, bij elke controle was alles goed, de baby groeide goed en het hartje klopte sterk. “Niks aan de hand denk je dan“ Ik heb altijd heel veel gesport en ik geloofde er heilig in dat dit de reden is geweest waarom ik mij al die tijd zo goed heb gevoeld en waarom ik in het begin geen last had van kwaaltjes en andere verschrikkelijke zwangerschapssymptomen.

Wel heb ik een aantal keer ‘s avonds in het ziekenhuis gelegen omdat ik last had van harde buiken. Om vervolgens aan de hartmonitor te belanden om te kijken of de baby goed reageerde op de harde buiken, en of de harde buiken niet toch stiekem weeën waren. Rustig aan doen was het advies. “ECHT IETS VOOR MIJ“ dacht ik nog.


Toen ik 21 weken zwanger was kwam ik thuis te zitten omdat mijn werkgever mijn contract niet wilde verlengen, wel was hij nog zo brutaal om te vragen of ik de kerstdagen nog eventjes mee wilde draaien (ik werkte in de horeca!) Kerst in de horeca is eerlijk = eerlijk gewoon 4 dagen hel!
4 dagen in het jaar waarop niemand wilt werken, maar wel 4 dagen waarop heel Nederland gezellig uit eten wilt. Dus mijn antwoord raad je waarschijnlijk al, ik heb lekker met mijn familie genoten van lekker eten, cadeaus en leuke films.

Toen de 40 weken naderde en er nog niks was gebeurd en de bevalling zich ver van aankondiging was, werd ik langzaamaan steeds chagrijniger. Ik was er helemaal klaar mee en de baby moest en zou vandaag nog geboren worden. Ik heb de verloskundige gesmeekt of ze mij wilde doorsturen naar de gynaecoloog, maar mijn verloskundige vond dat we nog eventjes moeten wachten want 90% van de zwangere vrouwen bevallen pas na 41 weken. Nou oké dacht ik, dus ik weer met een chagrijnig hoofd naar huis. Ik weet nog dat ik daar een potje heb staan vloeken en mijn moeder met alle liefde geluisterd heeft maar niks zei omdat ze vast wist dat op dat moment ze toch niks goeds kon zeggen.

Met 41 weken had ik er schoon genoeg van, dus zo chagrijnig en hopeloos als ik was ben ik terug naar mijn verloskundige gegaan, heb ik een hoop tranen in de strijd gegooid, “en huilen was op dat moment echt geen probleem voor mij” HEHE! Uiteindelijk heeft ze me doorgestuurd en ik kon dezelfde dag nog in het ziekenhuis terecht.

Nou fijn! Dus hop op naar het ziekenhuis….

De volgende dag op 18 juni kon ik al terecht. Ik moest mij ‘s avonds om half 7 melden bij de balie op de kraamafdeling. Vanavond zou het gebeuren, ze gaan me inleiden. Om 19:30 hebben ze een ballon ingebracht die er voor zou moeten zorgen dat die 3cm die ik pas had meer zou gaan worden. De volgende dag 19 juni om 08:30 kwamen ze controleren of ik al meer centimeters had en/of dat ze mijn vliezen al konden breken. Ik hoor het de gynaecoloog nog zeggen “oohh oohh” ik raakte natuurlijk helemaal in paniek, want “Ja sorry hoor” welke gynaecoloog zegt er nou “oohh oohh” terwijl je daar ligt met je hele gebeuren open.

Achteraf bleek dat de baby in het vruchtwater had gepoept. Balen! Want daar ging mijn kans om de weeën op te vangen in bad of in een badbevalling. Om 10:00 uur kwamen ze bij mij een infuus prikken. “Ik wil even kwijt dat ik echt geen held ben met naalden en ik me dan dus ook echt als een klein kind heb gedragen!“ Mijn moeder was inmiddels al gearriveerd want zij zou aanwezig zijn bij mijn bevalling, want moeders weten precies wat hun dochters nodig hebben en zijn de beste steun die je, je op dat moment maar kan wensen.

Wordt vervolgd..

3 Comments

  1. Beste Manischa,

    Wat een heftig verhaal allemaal. Is het mogelijk dat ik je misschien wat meer vragen mag stellen naar aanleiding van je blog?

    Groeten,
    Sandra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: