Masker af!

Masker af!


Zoals velen van jullie weten heb ik een depressie en erge bekkeninstabiliteit (lees je hier: bekkeninstabiliteit en depressie voor en na de zwangerschap!). Hoe ga ik daar nou mee om, hoe is het om dat te hebben en hoe zit mijn dagelijkse leven eruit? Dit ga ik jullie vertellen en ik doe voor het eerst mijn masker af naar de buitenwereld.

Het is lastig te verwoorden hoe het voor mij is om dagelijks te leven met bekkeninstabiliteit. Het voelt alsof je botten over elkaar heen scheuren. Alsof je constant een extra persoon op je nek hebt die je mee moet dragen. Als je gaat slapen is het alsof je op pinnen slaapt, die in je botten gaan zonder verdoving. Zo moet je in slaap proberen te komen. Mijn rug voelt alsof ik een hernia heb. Constant het gevoel hebben alsof het allemaal doorgezakt is. Even lekker zitten op de bank voelt alsof je keihard bent gevallen op je stuitje. Een beurse plek net als de zijkant van mijn benen wat je constant voelt!

Daarnaast mijn depressie die ik onder controle probeer te houden, maar soms is het heel lastig om positief te blijven als je dag en nacht zo door het leven moet. Iedereen om mij heen denkt dat het goed gaat. Als ze vragen hoe het gaat zeg ik “goed” of soms wel eens “ja heb vandaag echt een rotdag veel pijn”. Wat krijg je dan te horen? “Ja doe maar lekker rustig aan vandaag”

Oké lieve mensen dat wil ik wel maar hoe? Ik heb een kindje waar ik stapelgek op ben. Hij is mijn nummer één en ik wil een goede moeder voor hem zijn. Voor hem hou ik me hele dagen sterk. Hij heeft mij nodig om getroost te worden, verschonen, verzorgen, naar bed brengen, aankleden, douchen, spelen, eten maken en geven. Opruimen, wassen doen, heb een hond die uitgelaten moet worden. Natuurlijk wil ik rustig aan doen, maar wanneer? Als Marvin op bed lig ga ik ook soms liggen. Dan belt er wel eens iemand en dan hoor je “Ow ligt ze weer hoor” of “ben je lui ofzo”. Nee, lieve mensen ik heb pijn, maar ik laat ze maar gaan. Geen zin om het dan te moeten uitleggen. Velen denken “Ow komt ze weer met haar pijn” of “Ach, niet zo aanstellen”. Vreselijk om te horen, want ik stel mij absoluut niet aan!


Nu denken jullie vast, ga dan naar de dokter, praat er met iemand over. Daar ben ik mee bezig. Ondertussen word ik van het kastje naar de muur gestuurd. Ik heb fysiotherapie gehad, een bekkenspecialist en een sport fysio. Daarmee werd ik begeleid met sporten, maar alles werk averechts. De bekkenspecialist geeft oefeningen, doet me heupen en rug intapen en masseert het. Alleen als ik daar ben geweest heb ik nog meer pijn, waardoor ik gelijk 2 dagen uit de running ben.

Pijnstilling heb ik, maar daar word je zo suf en moe van. Ik neem het uiteraard wel anders kan ik helemaal niet functioneren. Alleen had ik het liever niet gehad. Ik vind medicatie niet fijn, want het is allemaal troep, maar als je niet anders kan moet je wel.

Veel vriendinnen ben ik verloren, want ik ben niet altijd even gezellig of kan niet over leuke dingen praten als ik me constant rot voel. Het is een lijdend weg, maar ik probeer positief te blijven voor mijn kleine mannetje, want ik wil niet dat hij ergens iets van doorheeft!

Ik heb voor de tweede keer foto’s moeten laten maken van mijn heupen dus is het kwestie van afwachten. Ik moet volgende week naar de dokter en dan gaan we weer andere opties bespreken. Zo blijven we maar doorgaan, dokter in, dokter uit. Het is nu aanpassen, doorgaan en goede dagindelingen maken, zodat ik de dagen redelijk door kan komen.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: