Mama van Marvin!


Het begin…….
Het begon allemaal in februari 2015. We hadden eindelijk de knoop doorgehakt, we wilden een kindje! Maar dat was toch even een klap in ons gezicht, want zo 1,2,3 zwanger worden was toch niet zo gemakkelijk als dat het soms lijkt. In maart kreeg ik een miskraam bij 7 weken en in augustus een miskraam bij 9 weken die best heftig was. Daarbij had ik veel bloed verloren waardoor ik een dag in het ziekenhuis moest doorbrengen. Ik kreeg daarna een verwijzing voor de gynaecoloog.

Toen we daar voor het eerst kwamen werd alles best wel confronterend. Zou er iets met mij aan de hand zijn? We kregen allebei bloed onderzoeken of er niks iets genetisch was waardoor het elke keer mis ging. Tijdens één van de bezoeken bij de gynaecoloog kregen we een spuit mee. Daar moesten we (zijn zwemmers) in doen en dan bij mij inbrengen. Toen we dat mee naar huis hadden gekregen zei ik tegen mij man “ik ben er even klaar mee. Vond het even genoeg zo, laten we even op adem komen en we zien wel wanneer het komt.” Uiteindelijk gingen wij even genieten van elkaar en alles een plekje proberen te geven.

Toen eind oktober, weet het echt nog als de dag van gisteren. We zaten samen op de bank, film te kijken en ineens kreeg ik een ingeving. Alsof er iemand in mijn hoofd zei “je bent zwanger, echt waar test maar”. Dus wat deed ik die woensdagavond, ik ging naar boven en plaste op het stokje van de Action. Het duurde niet lang en er waren 2 streepjes zichtbaar. Ik zat op dat moment op de wc bril en dacht “huh dit zie ik verkeerd!” Dus riep mijn man erbij en die zei onderaan op de trap al “laat me raden, je hebt een test gedaan!” Toen hij uiteindelijk boven was, liet ik met een big smile de test zien. Hij moest lachen en zei ” nou schat we zijn zwanger” maar ik geloofde het niet helemaal. Dus de volgende ochtend was ik om 5 uur al wakker van de zenuwen en enthousiasme, en had ik nog een test gedaan, dit keer van de Kruidvat NL. Deze was ook positief en ik was zo blij, maakte mijn man wakker en liet ook deze test zien. Maar ik geloofde het nog niet. Ik dacht “ach dat zijn die goedkopen testjes, misschien is het wel fout.” Ik vroeg later aan mijn man of hij de Clear Blue weken indicator wilde meenemen.

Daar zaten we dan met zijn 2’en te kijken naar het draaiende zandlopertje. En BOEM! daar stond het : 2/3 weken zwanger. Er stond gewoon op ZWANGER. Hoe bijzonder was dat en wat waren wij blij, maar ondertussen was ik ook heel erg bang. Bang wanneer het dit keer mis zou gaan. Bij hoeveel weken weer een miskraam. 7 of 9 of dit keer wel bij 11, elke keer 2 weken erbij. Ik was zo bang dat wegelijk de gynaecoloog hadden gebeld en 2 weken later mochten we langs komen.

Daar zaten we dan, in de wachtkamer, angstig te wachten tot we aan de beurt waren. Toen wij uiteindelijk aan de beurt waren, kreeg ik omdat we in een vroeg stadium zwanger waren, een inwendige echo. Daar was ons kindje dan met een mooi kloppend hartje. Mijn moeder en man waren allerbei bij en ik moest huilen van blijdschap samen met mama. Mijn man kon alleen maar naar het geflikker van het hartje kijken en heeft die ook gefilmd. Zodat wij er elke keer naar konden kijken! We waren dolgelukkig, en door de echo werd ik minder onzeker.

De zwangerschap…….
De eerste 3 maanden heb ik erg veel stress gehad en was ik erg angstig. Mijn gynaecoloog was erg meelevend en mocht ik elke week langs komen voor een geruststellende echo. Na de 12 weken echo werd ik minder angstig en werden de echo’s om de 2/3 weken. Ik mocht, zodra ik twijfelde wel bellen voor een vervroegde afspraak, wat echt super fijn was!

Wel had ik via via te horen gekregen dat je thuis zelf het hartje kon luisteren. Na wat gegoogled te hebben kwam ik uit op de Doppler Fetal Angel Sounds. Elke avond luisterde ik 1 minuut naar het hartje en dan kon ik er weer tegenaan. Uiteraard eerst even navragen bij de gynaecoloog of het kwaad kon!
De eerste 3 maanden vlogen voorbij. Toen kwamen de middelste 3 maanden, ik voelde mij eerst echt helemaal top. Niet moe, geen misselijkheid of erge pijnlijke borsten die op knappen stonden.

Man, man, wat kan dat zeer doen, vooral als je buiten staat in de kou!

Bij 11 weken kreeg ik last rugklachten, maar bleef gewoon doorgaan want dat hoort er nou eenmaal bij. Totdat ik 17 weken zwanger was. Ik ging naar mijn werk want wij hadden een uitje. We waren ons aan het voorbereiden en ik voelde me die dag al niet lekker en niet helemaal in mijn hum. Toen rond de middag zakte ik in elkaar van de pijn in me rug. Ik voelde het diezelfde ochtend al, maar ik dacht ”paracetamol en hop we kunnen er tegenaan.” Nou mooi niet! Ik werd door mijn collega thuis afgezet en had mijn moeder alvast onderweg gebeld. Samen met mijn moeder zijn we gelijk naar de gynaecologie afdeling gegaan. Ik was bang dat het weer mis was gegaan, want ik had hele erg menstruatie pijn!

Gelukkig was er niks aan de hand, uiteindelijk bleek het bekkeninstabiliteit te zijn. Ik kreeg een verwijsbrief voor de bekkenspecialist en moest het tot die tijd rustig aan doen en mocht even niet werken. Zoals bij velen werkgevers gingen ze hier moeilijk over doen!

De bekkenspecialist confronteerde mij dat ik mijn werk tijdelijk niet mocht doorzetten ivm kans op erge bekkeninstabiliteit. Toen ik de laatste 3 maanden van mijn zwangerschap in ging, verging ik van de pijn. Alsof je constant iemand op je rug mee moet dragen. Mijn kleine spieren konden het niet meer aan waardoor mijn grote spieren alles op vingen waardoor ik dus erge klachten kreeg. Zo erg dat ik niet meer kon lopen en in een rolstoel moest. Ook kreeg ik slaapmedicatie, want van de pijn sliep ik haast niet meer. Hooguit 4 uurtjes van een dag. Ik was kapot, moe, mijn lichaam kon niet meer en ik ook niet.

Met 32 weken moest ik op controle komen en mijn gynaecoloog schok van mijn uitstraling, wallen, mijn bloeddruk, en de feit dat ik niet meer was aangekomen. Ze zei tegen mij dat ik moest blijven in het ziekenhuis en dat kwam als een klap in mijn gezicht. Ik wist dat het de juiste keuze was, maar met al die hormonen en al die pijn zat ik hier niet op te wachten. Dus daar zat ik dan op mijn kamer, wat overigens net een hotel kamer leek. Het ziekenhuis in Dordrecht is echt fijn, je ligt op een soort van hotelkamer met een aparte grote badkamer, kraamsuite werd het genoemd en dat was het zeker. Je deed de deur dicht, het was zo stil je hoorde niemand.

S’avonds voor het slapen kreeg ik mijn cocktail prik. Dit was een prik die geheel onschadelijk was voor de kleine maar goed was voor mij om op sterkte te komen met meer slaap. Anders zou ik de bevalling niet aankunnen. Ook kreeg ik bij dag 3 een ijzer infuus. Mijn ijzer was te laag en zeker na de bevalling als je veel bloed verlies moet je veel ijzer hebben!

Ik net een klein kind. Lig ik daar bang te wezen voor het infuus. Ik zei “ja hoor ik voel het in me gaan, voel mij echt duizelig en niet lekker worden!” De verloskundige moest beetje lachen, “ik was hem alleen maar aan het spoelen met traanvocht, zei ze!” Uhmm OOPS! Uiteindelijk was ze de hele tijd bij me gebleven, en zitten kletsen en heb ik helemaal niks gevoeld!

Na 4 dagen mocht ik eindelijk naar huis, alleen mocht ik niks dan alleen BEDRUST… Mijn zus had haar koelbox meegenomen, want de trap op en af kon ik al niet meer en was het erg belastend. Gelukkig kreeg ik veel steun van mijn familie en mijn man. Mijn moeder was praktisch elke dag bij me. Soms kwam ze alleen, en soms nam ze mijn tante of oma mee. Mijn man deed elke dag het huishouden ivm met onze huisdieren. Koken, boodschappen doen, bed verschonen en mij verzorgen. Wat een held! Een kanjer is het gewoon en wat voelde ik mij vaak schuldig tegenover hem. Ik zat vol met hormonen, huilbui hier, huilbui daar, en dan heb ik nog niet eens over films, boeken, tijdschriften en de lieve dingen van mijn familie!

Bij 34 weken moest ik weer op controle komen. Mijn lichaam was helemaal op, en onze kleine man was nog steeds niet gedraaid. Hij lag in stuit en draaien was al geen optie meer, omdat er te weinig ruimte in mijn buik was. We kregen toen te horen dat het een keizersnede werd. Sommige van jullie denken nu ow nee, maar voor mij klonk het eerlijk gezegd als muziek in mijn oren. Dit ivm mijn bekkeninstabiliteit.

De bekkenspecialist had het mij ook al afgeraden om natuurlijk te bevallen. Wel was ik bang, want het is toch een operatie. Verder kreeg ik medicatie voorgeschreven, want ik was op, echt helemaal op. Mijn slaap was niet verbeterd en ik wou niet weer opgenomen worden. Ik kreeg tramadol voorgeschreven, dat is een morfine-achtige pil. Ook kreeg ik opnieuw slaapmedicatie, zodat ik het kon afwisselen en niet elke dag hetzelfde nam. Ik was het er eerst niet mee eens, maar ik kon niet anders. De pijn nam mijn leven letterlijk over, ik kon niet liggen, niet zitten, niet staan of lopen. Ik zat in een rolstoel om de deur uit te kunnen en mijn man moest mij van de trap af helpen.

Bij 36 weken was ik er helemaal klaar mee, ik sliep niet meer, medicatie hielp niet meer, ik had hele erg voorweeën en kon amper nog eten. Ik was zo bedroefd, verdrietig, alles. Ik moest toen ik 37 halve week zwanger was in het ziekenhuis blijven en kreeg twee keer een cocktailprik om bij te komen. Na de tweede prik had ik aardig wat bij geslapen en kreeg ik te horen dat onze kleine man met 38 weken en 2 dagen gehaald werd. Ik was zo blij en opgelucht! Daarna ging het heel heel snel en met 38 weken en 2 dagen werd ons klein wondertje geboren.

Marvin is zijn naam!

To be continued………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.