Lieve Saar!

Lieve Saar!


Ik zal me even voorstellen: ik ben Naomi Dellaert, 32 jaar en ben al weer bijna 4,5 jaar samen met Robbert waarvan wij dik twee jaar getrouwd zijn. Samen hebben we twee dochters Guusje en Saar. Zo op het eerste gezicht zou je denken een heel normaal doorsnee gezin, al is het niet dat we maar één dochter hebben die bij ons is en de andere niet.

Moedergevoel
Het was een dinsdag avond en ik opeens dacht: wat heb ik de baby toch weinig gevoeld sinds vanmiddag. Maar omdat dat wel eens vaker gebeurde toen ik zwanger was van Guusje, besteedde ik er eigenlijk niet teveel tijd aan. Maar na een nacht vol twijfels ben ik 15 november ‘s morgens toch naar het ziekenhuis gegaan omdat ik geen gevoel meer in mijn buik had. Liever 10 keer te veel dan 1 keer te weinig dacht ik!

Nadat de verloskundige via een CTG niets kon vinden wist ik het zeker. Al snel werd er een echo gemaakt en bleek het kleine meisje te zijn overleden. Daarna ging alles zo snel, je krijgt veel informatie mee waar ik maar de helft nog van weet en dan moet je naar huis met je dikke buik om er samen over na te denken wanneer ze geboren moet worden.

Al gelijk wist ik dat mijn dikke buik weg moest, hoe blij ik 24 uur eerder was met mijn buik, nu moest die weg. De volgende dag zijn we terug naar het ziekenhuis gegaan en gelukkig had de arts geregeld dat ik de volgende dag kon bevallen via een keizersnede, dat ze dat zo snel geregeld heeft ben ik haar dankbaar voor.
Dus gingen we vrijdag 17 november samen naar het ziekenhuis wetende dat ik zonder baby naar huis zou gaan. Na een gesprek kwamen we erachter dat we helemaal niet aan hadden gedacht wat er met ons meisje ging gebeuren. Dus heb ik een uur voor de bevalling nog de crematie geregeld!

Daarna werd ik naar de operatiekamer gebracht en is Saar om 11:50 via een keizersnede ‘stil’ geboren.

Nadat ik haar ingepakt in mijn armen kreeg, stond mijn wereld helemaal stil. En daar lig je dan, als moeder van een kindje dat helemaal compleet is met alles erop en eraan en een exacte kopie is van haar grote zus. De tranen bleven maar komen. Met haar in mijn armen voelde het echt: ik ben mijn kleine meisje kwijt. Samen met Saar & Robbert werd ik teruggebracht naar mijn kamer en mocht Saar hele dag bij ons blijven.

Onderzoek
We hebben samen besloten alle onderzoeken te laten doen die gedaan konden worden behalve autopsie, dat ging zo tegen ons gevoel in. Ondertussen kwamen de eerste uitslagen binnen en is daar niets uitgekomen, wat aan de ene kant mij blij maakt maar niet wetende waarom het hartje van mijn meisje zomaar is gestopt. In januari hopen we nog één uitslag te krijgen van de artsen!

Het verdriet is groot en kun je dit pas voorstellen als je zelf een kindje verliest. Wel wil ik alle moeders mee geven, ga altijd op je gevoel af en bel je verloskundige of arts als jij denkt dat het nodig is. Liever 10 keer teveel gaan dan 1 keer te weinig!

Op www.mamavanguusjeensaar.nl schrijf ik over van alles maar vooral hoe het is om een moeder te zijn van een dreumes van 16 maanden, over alle leuke dingen maar ook over de minder leuke dingen. Ook lees je meer hoe is het om moeder te zijn van een dochter dat er niet meer is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.