Leven na een keizersnede!

Leven na een keizersnede!


Leven na een keizersnede klinkt misschien wel erg dramatisch, maar toch is het iets wat best wat meer aandacht mag krijgen. En al helemaal wanneer je net als ik een horrorbevalling hebt gehad en je nog in het proces zit van verwerken. Ik kan er over meepraten, want voor mij viel het toch zwaarder dan ik zelf had verwacht.

Ik ben nooit onzeker geweest over mijn lichaam en was voordat ik zwanger raakte ook regelmatig te vinden in de sportschool. Ook tijdens mijn zwangerschap was ik tevreden met hoe het allemaal is gaan vormen. Ik was hooguit 16 kilo aangekomen, ik was wel breder geworden in de schouders en de dijen maar verder was ik tevreden en totaal niet onzeker. Want ik dacht zelf: ik zie zoveel vrouwen na de bevalling weer een super lichaam hebben, dat kan ik ook.

Nu ben ik stinkend jaloers op al die vrouwen die dus na een bevalling weer een strakje lijfje hebben. Als ik nu naar mezelf in de spiegel kijk zie ik een dikke trien met een lelijke litteken. Ik ben dus na mijn spoedkeizersnede opeens heel onzeker geworden. De zelfverzekerde vrouw die ik voor en tijdens mijn zwangerschap was is compleet verdwenen. Terwijl iedereen om mij heen zegt dat ik er super goed uitzie en dat kleine vetrolletje (ik noem het een luchtrol!) vanzelf wel verdwijnt.

Zit het dan allemaal tussen mijn oren?

Dan komt het moment dat ik mezelf moest gaan blootstellen aan mijn partner. Dit gebeurde al vrij snel in het ziekenhuis toen ik voor het eerst mocht gaan douchen. Hij hielp mij met uitkleden en op dat moment had ik totaal geen argwaan. Pas toen ik thuis kwam en hij mij moest gaan verzorgen begon ik mij lichtelijk te schamen voor mijn lichaam. Gelukkig heb ik een partner die precies aan mij kan zien waar ik mee zit, en begon mij al snel gerust te stellen. Ik kon weer even ademhalen!

Maar dan komt het, jezelf blootstellen aan de buitenwereld. Mijn kleine ventje is een echt waterratje, douchen of in de tummytub, hij vindt alles prima en fantastisch. Ik kwam al gauw op het idee om te gaan babyzwemmen. Dit kan bij Het Mineraal in Almere al bij 6 weken! Dit riep ik dan wel met mijn grote mond maar van binnen was ik bang en onzeker. Mezelf in een bikini hijsen met dit lichaam? Wat zullen die mensen allemaal wel niet denken? Dit heeft dan ook een tijdje in mijn hoofd rond gespookt en duurde het even voordat ik de stap durfde te zetten. Het is echt niet niks! Bij 11 weken was het dan eindelijk zover, ik voelde mij sterk en trots! Ik ben in mijn bikini het zwembad in gestapt en heb het gewoon gedaan, ben gaan babyzwemmen met mijn ventje. Niet om mij heen gekeken, gewoon gefocust op één ding: mijn kleine mannetje.

Mijn tip voor alle vrouwen: Neem de tijd voordat je jezelf blootstelt aan de buitenwereld. Je gedachtes moet je op 0 kunnen zetten op het moment dat je in je bikini naar buiten stapt. En nee, alle ogen zijn echt niet op jou gericht! Iedereen is daar maar voor één doel, waterpret plezier!

To be continued…

P.S. Wil je weten waar zijn super leuke zwembroekje vandaan komt? Echt HEMA

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.