Kinderwens


Zoals jullie eerder gelezen hebben in mijn vorige blog Ontzwangeren en het taboe!, hebben Ben en ik 2 prachtige zoons. Helaas is dit voor mij niet vanzelfsprekend gegaan!

Nu heb ik geen zin om hier ‘zielig’ over te doen want iedereen heeft tegenslagen in het leven en sommige dingen maken je nog bewuster en dankbaarder voor alles. Zo ook de ervaring die ik heb meegemaakt, die ik bij deze graag met jullie wil delen.

3 jaar geleden besloten Ben en ik dat het tijd was voor de volgende stap in ons leven, kinderen! Dan begin je natuurlijk met het welbekende “stoppen met de pil”.. Alsof dat allemaal niet spannend genoeg was, bleef mijn menstruatie uit. Ik ben natuurlijk geen arts, maar dit was natuurlijk geen goed teken! Na een bezoek aan mijn huisarts werd ik meteen doorverwezen naar de polikliniek ” voortplantings geneeskunde” in het Elizabeth ziekenhuis in Tilburg.

“Voortplantings geneeskunde”.. dat klonk me erg heftig in de oren. Wat zou me te wachten staan en kon ik überhaupt wel kinderen krijgen? Het spookte 3 weken lang door mijn hoofd. Tijdens de afspraak met de arts werd duidelijk dmv bloedafnames, inwendige echo’s en alle symptomen, dat ik leed aan PCOS. En “ovulatie inductie” was nodig –> het “inleiden” van een eisprong. Even in medische termen uitgelegd: PCOS s de afkorting voor polycysteus ovarium syndroom. Letterlijk betekent dit dat er meerdere vochtblaasjes in de eierstok aanwezig zijn. PCOS komt voor bij vijf tot tien procent van alle vrouwen.

“een trosje druiven” , zo noemde de arts mijn eierstokken”


Ik mocht beginnen aan hormoon pillen “chlomid” genaamd. Maar na weken slikken en menig ziekenhuis bezoek bleek dat die voor mij niets deden (eigenlijk zouden door de medicatie één of meer eitjes op mijn eierstok(ken) moeten gaan groeien zodat ik een eisprong zou kunnen krijgen.) Maar helaas had mijn lichaam meer nodig om een “jumpstart” te maken.

De volgende stap was; injecties met gonal-f (een hormoon dat je lichaam eigenlijk zelf aan maakt om eitjes te laten groeien). Dat vond ik erg spannend en emotioneel, want ik ben als de dood voor naalden!! In die periode hebben we ook aan onze ouders verteld, dat we een kinderwens hadden en dat het wat moeizamer ging als dat we gehoopt hadden. Het was of er een last van m’n schouders viel en ik voelde me erg gesteund!
Elke ochtend ZELF een injectie in mijn buik zetten. Dat moet me toch lukken? Dacht ik. Maar we zijn als mens niet gemaakt om onszelf “pijn” te doen. Dus dat duurde de eerste keer wel een half uur voordat ik eindelijk durfde. Gelukkig viel het mee en werd ik er steeds een beetje handiger in.

Ken je dat? Dat opeens meer stelletjes om je heen zwanger raakten? Terwijl jij het moet doen met naalden in je buik. Wat moest ik daar af en toe van slikken en balen. Want zeg nu eerlijk.. niemand gun je het meer dan jezelf. En dat is maar goed ook want dat betekent dat je veel van jezelf houdt. Toch? En uiteraard was ik oprecht blij voor iedereen die een klein wonder verwachtte.

“Mijn tijd komt nog wel”.. het werd bijna een soort mantra.


Mijn moeder zei altijd tegen mij, als ik weer huilend aan de telefoon hing, “Volgend jaar rond deze tijd is alles anders”! Ondertussen waren we 10 maanden verder en nét toen ik alle tegenslagen beu was, en geen “zin” meer had .. was er ineens een eitje te zien!! De injecties deden eindelijk hun werk. Na een paar dagen kreeg ik van de arts een injectie met “pregnyl” waardoor ik een eisprong zou krijgen binnen 24-36 uur. Als een kind zo blij vertrok ik met “instructies” van de arts (wel een beetje awkward als een arts tegen je zegt wanneer je gemeenschap moet hebben voor de beste kans.)

Iedereen wist precies waar we mee bezig waren. Dus wisten ze ook wanneer we moesten ” klussen” tsja .. Die schaamte ben je ook wel voorbij als je in de medische molen zit en onder andere een x aantal inwendige onderzoeken hebt gehad.

Na twee spannende weken mocht ik eindelijk een test doen. .. ergens hád ik al een voorgevoel dat ik zwanger zou zijn. Zo’n test was voor mij alleen een bevestiging van wat ik al wist! Snel terug in bed gesprongen naast Ben en de test onder mijn kussen gelegd. Na 5 of 10 minuten durfde ik pas te kijken naar de Clear Blue digital test .. En daar stond het! 1-2 weken zwanger…

Ik kon het bijna niet geloven, wat waren we blij! Huilend viel ik Ben in z’n armen. Wat een wonder! Zonder de medische kennis van nu hadden we nooit kinderen kunnen krijgen.

Mijn moeder had dus gelijk met haar uitspraak: “Volgend jaar rond deze tijd is alles anders.” Want 9 maanden later beviel ik van onze eerste zoon Teun! En 2 jaar later via dezelfde weg, is onze tweede zoon Lev geboren!

Liefs Michelle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.