Horrorbevalling, of toch niet?

Horrorbevalling, of toch niet?


Lang getwijfeld of ik mijn verhaal zou vertellen of niet want ik ben heus niet de enige vrouw met een horror bevalling. En wil ik niet al te dramatisch doen en heb zelf een hekel aan het krijgen van medelijden.

Toch werd mij geadviseerd om het in ieder geval op te schrijven, dat lucht op. Je gevoelens komen er dan meer bij kijken en werkt dit mee in het proces: verwerken.

Dus bij deze: ik ga het even verwerken.

Mijn zwangerschap was dusdanig perfect dat ik zelf heb geroepen: let maar op, mijn bevalling word hel. Ik heb de poppen aan het dansen gemaakt en mezelf vervloekt. Al hoewel ik het achteraf niet als hel meer zie, leven de meeste vrouwen heftig met mij mee. Want nee, ik heb mijn baby niet via de normale manier uit geperst, bij mij heeft die een omweg gemaakt.

Het begon allemaal op 16-1 in de snackbar. Mijn partner en ik waren in slaap gevallen en het was inmiddels een latertje dus koken zat er gewoon niet in. Een lekker patatje ging er nog wel even in! In de auto hadden wij het nog even over de dag, waarom het zo lang duurt, de gebruikelijke weetjes “bij 10% van de vrouwen breken de vliezen” en de feit dat ik een ooievaar had gezien tijdens mijn dagelijkse wandelrondje en of dat een teken was. We lachen er nog om! Inmiddels zat ik op onze bestelling te wachten en staat mijn partner buiten. Ik voelde het hoognodige opkomen en liep op mijn dooie gemak naar de WC. Met mijn hand op de deurklink voelde ik een warme straal in mijn broek. “GODVER, zit ik nou in mijn broek te zeiken dacht ik!” Maar je raadt het denk ik al, mijn vliezen waren gebroken midden in de snackbar!

Na een kwartier op de pot te hebben gezeten loop ik met mijn broek vol wc papier rustig naar de uitgang. Alle blikken waren op mij gericht, want wat doet een vrouw nou 15 min op de plee. Met een rood hoofd loop ik weg en buiten vertel ik het aan mijn vriend dat mijn vliezen zijn gebroken. Hij blij, ik blij, samen blij. Ik bel mijn moeder dat ze moet komen, zij is diegene die mij door de bevalling heen moet lozen.

Ik raad het elke vrouw aan, je moeder weet alles!

Kwart over 10 begon de eerste wee, en om 2 uur s’nachts had ik ze al om de 4 minuten. Helaas, geen slaapbeurt voor mij! Het puffen ging mij maar al te goed af, ik ving ze op alsof het niks was. De zwangerschapsgym en de technieken zijn goed van pas gekomen. Ook een aanradertje! Maar des de langer de dag duurde, des de vermoeiender ik werd en ik de weeën niet meer weg kon puffen. De weeën werden inmiddels ook krachtiger en de ontsluiting bleef ook maar op zich wachten. Uiteindelijk besloot ik toch maar na 14 uur naar het ziekenhuis te gaan voor medicatie. En ik had mezelf nog zo gezegd “ik doe het puur natuur. ”Ik en mijn grote muil!” 

En toen, toen begon de ellende. Prikken is al niet mijn favoriete hobby, en al helemaal op plekken waar je het gewoon niet wilt. 3 keer aan toe ging het prikken voor het aansluiten van het morfine pompje mis. Bij de derde keer zwol mijn hand op en beetje schuiven en meten moest ik het maar doen met puur geluk. En bedankt! Morfine deed inmiddels wel zijn werk en lag ik rustig te slapen (2 min per keer maar het voelde als een uur!) Inmiddels 18 uur verder en mijn lichaam was helemaal op. Mijn ogen kreeg ik al niet meer open en de ellende moest nog komen. Persen!

Lees binnenkort mijn verhaal verder in deel 2…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.