Horrorbevalling, of toch niet? Deel 2

Horrorbevalling, of toch niet? Deel 2

Weet je even niet meer waar deel 1 over ging? Lees deze dan hier terug → Horrorbevalling of toch niet? Deel 1


20 uur verder, met ondertussen 15 uur weeën van 4 minuten gehad te hebben en inmiddels aan het infuus met weeën opwekkers. Waar denken hun dat ik de energie nog vandaan moet gaan halen om te gaan persen? Ik lag vanaf half 1 ‘s middags in het ziekenhuis, en werd ik om kwart over 5 naar de operatiekamer gebracht, en al die tijd heb ik geen oog open gedaan. Ik was helemaal op, moe, slaperig, hongerig en er helemaal klaar mee. Maar ik moet nog aan de bak, want persen kwam ook nog even om de hoek kijken.

Op de klok: 4 uur, en het gevoel dat ik moet poepen. Een grote cliché maar echt waar, het voelt alsof je moet poepen. Ik lachte er altijd om, maar nu werd het werkelijkheid. En ik riep nog heel hard: IK MOET POEPEN. Alsof ze dat nog nooit eerder gehoord hebben. En ja hoor, ik moest beginnen met persen! Met het laatste beetje kracht die ik nog in mijn lijf had zitten begon ik te persen. Maar na 6 keer persen voelde ik dat het geen meter op schoot. De assistent die nog lekker flink mee zat te duwen op je buik hoorde dat toch ook te voelen? Mijn geduld raakte op, ik kon echt niet meer. Mijn opmerkingen: IK KAN NIET MEER. HET LUKT NIET! is iets wat ze ook dagelijks horen van elke vrouw die aan het bevallen is. Maar bij mij was het dus ook echt waar, het lukte gewoon niet. Ik voelde hem nog steeds op dezelfde plek zitten. En hoe ze mij ook met ze allen aan het motiveren waren om te door te gaan, gaf ik het op.

Uiteindelijk was het de baby die aangaf dat het niet meer ging. Hij zat klem! Hij wilde er uit maar niet op deze manier. De gynaecoloog werd erbij gehaald en hij werd mijn grootste nachtmerrie! Een stevige mannenhand in mijn vagina en baarmoeder, zat beetje te trekken en te doen. De baby moest verticaal liggen met zijn schouders omhoog en moest dus omgedraaid worden! En dat ging niet bepaald met de zachte hand, maar met grof geweld! Zelfs het stoten van je kleine teentje is er niks bij met wat daar gebeurde. (En ik vroeg mij altijd af, past daar nou echt een hele hand in?)

Maar helaas, het ging niet! En dan worden de hulpstukken uit de kast getrokken, en je hebt er vast al wat van gehoord tijdens de zwangerschapsgym of de vele boekjes die je hebt gelezen, DE VACUÜMPOMP word erbij gehaald. Eerlijk gezegd voel je hier weinig van en krijg je er ook weinig van mee. Het is echter de mensen om je heen die er een trauma aan overhouden. Mijn vriend kreeg er boze gevoelens bij en had maar al te graag de gynaecoloog een beuk willen geven, en mijn moeder kreeg er tranen van. Waarom? Het lijkt alsof je kind uit elkaar getrokken word door de kracht van het trekken. Maar ook tevergeefs, de vacuümpomp was niet de manier om hem eruit te krijgen en werd hij (weer met grof geweld) terug geduwd, de buik in.

Het werd een SPOED KEIZERSNEDE!

En hoewel je normaal zou denken: nog een grote nachtmerrie erbij met een blijvend herinnering, had ik er op dat moment gewoon heel veel vrede mee. Ik wilde dat het afgelopen was en dat mijn kleine mannetje ter wereld kwam. Want alles bleek achteraf ook kantje boord! Het moment dat ik naar de operatiekamer gebracht werd en ik afscheid moest nemen van mijn grootste steun en toeverlaat: mijn moeder, kreeg ik wel even zwaar. Want dit is niet hoe ik mij dit had voorgesteld. Ik wilde dat mijn moeder haar kleinzoon ter wereld zag komen, voor haar een herinnering om nooit te vergeten. Maar helaas gaan dingen niet zoals je het wilt! Want ook tijdens de ruggenprik ging het mis en konden ook wij onze zoon op zijn eerste moment op de wereld niet zien. En hoe ik eerder al vertelde dat ze het morfinepompje er niet in kregen, kregen ze nu ook de ruggenprik er niet in. 6 keer werd er in mijn rug geprikt, en terwijl je helemaal in elkaar gevouwen wordt moet je ook nog de weeën zien weg te persen. Mijn vriend stond op de gang, klaar om naar binnen te gaan om de geboorte van zijn zoon te zien. Maar helaas! Ik werd onder narcose gebracht en hij moest op de gang wachten.

10 min later werd onze zoon geboren, om precies te zijn om 17:40! Helaas kan ik niet mee praten over dat mooie eerste moment want ik was er niet bij. En dit heeft mij achteraf toch best pijn gedaan en heb ik hier veel over na moeten denken. Maar dat geldt natuurlijk ook voor mijn vriend, al hoewel hij wel de navelstreng heeft mogen doorknippen. En als ik achteraf hoorde hoe de verpleegkunde hem erbij heeft betrokken en ervoor gezorgd heeft dat hij dat heeft mogen doen (hoe koppig hij ook is en het eerst geweigerd heeft en hem hebben gedwongen!) geeft dat ook wel weer een fijn gevoel. Wat ik dan wel een mooi moment vind is dat mijn vriend onze zoon als eerste heeft mogen vasthouden. Dat geeft het dan toch wel weer een andere wending want papa en zoon, dat is al een mooie band opzicht.

Kortom, kan ik niet zeggen of het nou een horrorbevalling is geweest of niet? Ik heb dan veel dingen moet missen en was mijn herstel het allerzwaarst (lees, bijna in een postnatale depressie beland) en zou ik altijd herinnerd worden aan dat ene cruciale moment wanneer ik in een bikini loop. Het heeft ook mooie dingen met zich meegebracht. De band met mijn moeder is nog sterker dan ooit, mijn vriend en ik hebben laten zien dat wij elkaar grootste steun en toeverlaat zijn, en heeft hij de allereerste momenten met onze zoon mogen meemaken. EN, onze zoon is gezond en wel op de wereld gekomen! En het is mij er ééntje hoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.