Hormoontjes!


Mijn lichaam zit nog vol met hormonen door het ontzwangeren en nu Lev en Teun steeds meer groeien en groter worden, krijg ik soms heimwee naar mijn kleine baby’s!

Nu is Lev natuurlijk (nog maar) 8 maanden dus gelukkig is hij nog een baby, maar hij krijgt steeds meer een eigen persoonlijkheid en eigen willetje. Hij kan al achteruit tijgeren, zelf een koekje eten en bijna zitten! Ik ben daar enorm trots op maar ik vind het soms eng hoe snel alles gaat.

Gek dat mijn hormonen lijf dat nog doet, verlangen naar een kleine pasgeboren babyt’je! Terwijl ons gezin compleet is en we samen besloten hebben dat 2 kindjes voor ons perfect is (heb wel altijd gezegd dat als ik zeker zou weten dat de 3e een meisje is, ik het zou doen *wink wink*) Maar helaas hebben we die luxe niet en zou ik het eerlijk gezegd ook niet willen. Ik ben emotioneler dan ooit en heb zelfs laatst een zwangerschapstest gedaan omdat het net leek alsof ik weer zwanger was. Ik kan natuurlijk niet uit mezelf zwanger raken vanwege mijn PCOS (lees hier → Kinderwens) maar het zette mij toch aan het twijfelen. Ik hoop dat het snel gedaan is met de hormonen want die zitten mij nu toch erg in de weg.

Mijn lichaam is aan het proberen om terug in natuurlijke staat te komen, waardoor ik veel last heb van mijn rug (kan er ook nog wel bij!) maar ze zeggen “9 maanden op 9 maanden af” Dus theoretisch gezien heb ik nog 1 maand te gaan ;). Nog even volhouden dus!

Teun is zich ook druk aan het ontwikkelen, wat kan hij lekker kletsen (net als ik!) Hij wilt steeds meer zelf doen en dat kan hij ook. Hij is natuurlijk al een tijdje zindelijk en ‘s nachts ook droog. Maar vooral het aan en uitkleden wil hij graag zelf doen, ook al lukt het hem soms niet zelf. Ik moet vaak lachen om hem, hij heeft veel humor en lieve uitspraken. Zo stootte ik laatst heel hard mijn teen, zo hard dat ik er van moest huilen. Hij rende snel naar zijn slaapkamer en pakte zijn knuffel konijn. “Hier mama, is het nu weer beter?” Hierdoor moest ik nog harder huilen, een combinatie van pijn en ontroerd zijn door je kind! Bijna 3 jaar wordt hij alweer. Laatst reed ik langs de school waar hij naartoe gaat enn toen begon ik al te janken. Ik wil niet dat hij naar school gaat! Gelukkig nog 1.5 jaar lekker bij mama……

Waar is de tijd gebleven?

Ik probeer elke dag stil te staan bij het feit dat ik mezelf gelukkig mag prijzen dat ik moeder ben en mag zijn, en dan ook nog eens van 2 hele lieve gezonde kinderen.

Fijn paas weekend allemaal!

Liefs, Michelle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.