Hoera, een zusje!

Hoera, een zusje!


Wanneer je eerste kind een broertje of zusje erbij krijgt, brengt dat veel veranderingen met zich mee. Jouw kleine moet ineens de aandacht gaan verdelen met een baby die nog helemaal niets kan en compleet afhankelijk is van mama en papa. Dat je als ouder zijnde dan de een na de andere uitdaging voor je voeten geworpen krijgt is eerder feit dan fictie. En toch wordt hier nauwelijks over gesproken. Een nieuw soort taboe. Op social media zie je vaak de mooiste, liefste, schattigste en zoetste kiekjes voorbij komen van trotse grote broers en zussen samen met de nieuwe aanwinst van de familie. Ik deel ze zelf ook. Want zeg nou eerlijk: je klapt toch verdorie uit elkaar van trots en geluk als ze zo lief zijn samen. Maar vaak is dat mierzoete niet de realiteit..

Je kunt online veel lezen over het omgaan met lastige situaties wanneer er een baby’tje bij is gekomen. Maar in de praktijk red je het hier vaak niet mee of het werkt simpelweg gewoon niet. En dat terwijl je je nog zo goed ingelezen hebt en je alle tips & trucs in je hoofd hebt gestampt. Zo ook bij ons!

De eerste ontmoeting
Kenzie is in de ochtend om 06.04u geboren. Mijn moeder is midden in de nacht naar ons toe gekomen zodat we Owen niet uit bed hoefden te plukken. In de ochtend is hij met haar meegegaan zodat we, na de bevalling eenmaal thuis, alles rustig konden opstarten. Om 13.00u is Sander, mijn vriend, hem gaan halen. Zoals werd aangeraden heb ik Kenzie in de box gelegd zodat ik bij binnenkomst alle aandacht voor Owen zou hebben. Maar die was helemaal niet geïnteresseerd in ons; dat was één streep naar de box waar hij vol verwondering naar dat kleine meisje stond te kijken. We moesten haar direct oppakken zodat hij haar ook goed kon bewonderen. En oh wat was hij lief! Kenzie werd uitvoerig bestudeerd want heeft een baby ook tanden? En wat zit er onder die muts?

De kraamweek ging ook fantastisch. Hij is goed verwend door zowel ons als de eerste kraamvisite. Owen wilde met alles meehelpen en overal bij zijn. Onze kraamverzorgster zei ook dat ze weinig meemaakt dat het zo goed gaat met oudere broers en zussen van Owen’s leeftijd. Hij was wel ontzettend druk; roadrunner was er niets bij maar dat was op dat moment zijn manier van aandacht vragen.

Maar toen…
Meerdere weken verstreken en Owen werd steeds vervelender; alles uit de kasten trekken wanneer je net je handen vol hebt, om eten of drinken vragen als je nét met die fles ging zitten. Niet luisteren, een grote mond en nóg drukker dan dat die al was. Waarschijnlijk besefte hij ineens dat deze baby niet meer weg ging. Hij uitte zijn boosheid ook fysiek; slaan, schoppen, gooien met speelgoed en andere zaken. En tot overmaat van ramp ging hij ook Kenzie knijpen en bijten.

Kortom, shit hit the fan!

Ik begon het om mezelf te betrekken; als Kenzie er niet zou zijn had Owen niet zo gedaan. Die gedachte heb ik snel uit mijn hoofd gebannen. Niet alleen om een neerwaartse spiraal te voorkomen maar ook omdat het écht niet onze schuld was, dit was (en is nog steeds) een verwerkingsproces voor Owen. Pedagogen raden aan om in een situatie met een nieuwe baby negatief gedrag van oudere broers of zussen zoveel mogelijk te negeren en niet te straffen. Positieve stimulatie zou beter werken. Ik heb het geprobeerd, echt waar. Maar op een gegeven moment ging Owen zich zo buitensporig gedragen dat er echt ingegrepen moest worden. De teugels moeten strak aan worden getrokken en dus werd het een soort van lik op stuk beleid. Eerlijk is eerlijk, ik heb trotsere momenten gehad als moeder zijnde en ik vond het vreselijk om iedere keer boos te moeten worden maar het was gewoon nodig.


En nu?
Inmiddels is Kenzie paar maanden oud en ik moet zeggen dat het steeds beter gaat gelukkig! We hebben nu ook een aardige routine waardoor alles in een wat rustiger vaarwater terecht is gekomen. Nog steeds kan Owen op een vervelende manier aandacht vragen maar het is niet meer zo erg als het geweest is. Er zijn goede dagen en minder goede dagen en ik denk ook wel dat het nog een tijdje duurt voordat Owen weer helemaal zichzelf is. Het is ook allemaal niet niks voor zo’n peuterpuber. En iedere nieuwe fase van zowel Owen als Kenzie zal weer een nieuwe uitdaging met zich meebrengen maar hey, that’s parenting.

Sander en ik doen beiden ons best om quality time met hem door te brengen en dat werkt goed. Kenzie kan in de middag heerlijk lang slapen waardoor ik in alle rust uitgebreid met Owen kan spelen. Hij knapt daar écht van op. Laatst zijn we een ochtendje met hem alleen weg geweest en dat vond ie schitterend.

Échte liefde
Owen is uiteraard ook waanzinnig lief voor zijn kleine zusje. Als een Circus Renz clown danst ie om haar heen om haar aan het lachen te maken. En als ze huilt probeert hij haar te troosten door over haar hoofdje te aaien. Een vreemde mag niet aan haar zitten want het is wel ZIJN zusje. Hij is alleen nog niet capabel genoeg om zijn über kracht te nuanceren waardoor hij geregeld net even te hard is. Hij begrijpt ook gewoon nog niet waarom hij niet bovenop haar kan gaan liggen zoals ie dat wel bij mama en papa kan. Maar ook dat zal ie gaandeweg leren.

Blijf vooral die kiekjes delen, net zoals ik dat doe. De liefde tussen (je) kroost is immers prachtig om te zien. Er zijn gelukkig ook genoeg verhalen van gezinnen waarbij de komst van een nieuwe baby wel vlekkeloos is verlopen. En dat gun ik ook ieder gezin. Maar weet dus dat als het niet helemaal vanzelf gaat, je niet de enige bent die een hobbel in de weg tegenkomt. Het is niet makkelijk en dat mag gezegd worden. The struggle is real. Ik heb dan ook diepe respect voor grote gezinnen! Reciteer in de lastige periodes gewoon de mantra die iedere moeder geregeld roept; het is een fase, het is een fase, het is een fase.

Hoe verliep de komst van een nieuwe baby bij jullie in het gezin?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.