Het kan ons allemaal overkomen!

Het kan ons allemaal overkomen!


Het kan ons allemaal overkomen, verliefd worden op iemand met een zoon en/of dochter. Toen mij ditzelfde overkwam zei ik: “als ik voor jou ga, neem ik je dochter voor lief”…

Ik ben opgevoed in een gezin waarbij de ouders nog steeds samen zijn. Het verdriet van gescheiden ouders is me gelukkig altijd bespaard gebleven en daar ben ik mijn ouders dankbaar voor. Wat de gevolgen voor het kind kunnen zijn, is mij vooral duidelijk geworden op mijn werkplek.

Ik ben zelf werkzaam als docent binnen het REC4-onderwijs waarbij we veel te maken krijgen met leerlingen met verschillende gedragsproblematieken. Deze leerlingen hebben altijd mijn aandacht getrokken, ik zie graag het positieve van de mens in en ben ervan overtuigd dat ieder persoon de beschikking heeft van positieve karaktereigenschappen. Ondanks ik soms de leerlingen achter het behang kan plakken, krijgen zij keer op een keer nieuwe kans. Dat iemand af en toe volledig kan flippen, betekent niet dat deze persoon ook een slecht persoon is. Het is mijn taak om het gedrag wat de leerlingen laten zien te spiegelen en proberen toe te werken naar de juiste gedragsuiting.

Ik ben ervan overtuigd dat een leerling een stoornis kan hebben, maar wanneer hij of zij hierin de juiste begeleiding en opvoeding zou krijgen, leert hij of zij op een goede manier met de stoornis om te gaan. Ondanks de stoornis kunnen zij dan toch iets moois maken van hun toekomst en dit is wat zij ook verdienen! Helaas ontbreekt het vaak aan opvoeding: ouders weten zich geen raad met hun kinderen, zijn bang voor hen, schamen zich tegenover anderen waardoor ze geen (of te laat) hulp inschakelen. Vaak zien we deze problematieken terug bij kinderen met gescheiden ouders. Ouders die elkaar niet kunnen zien of luchten en daarmee de kinderen in situaties laten belanden waar zij niet in terecht horen te komen..

Toen ik verliefd werd op mijn partner, was ik me ervan bewust dat hij een dochter had. Gezien mijn ervaringen in het onderwijs moest dit geen enkele belemmering vormen. Dat het uiteindelijk zoveel moeilijker zou zijn, was iets wat ik op dat moment niet had overzien….

De belangrijkste taak welke je als beide ouders hebt, is om er altijd te zijn voor jouw kind.


De taak van een ouder is om je kind lief te hebben, ten alle tijden te zullen steunen, opvoedt met waarden en normen, levenslessen meegeven, beschermen en behoeden voor de boze buitenwereld. Sinds ik moeder ben, draait alles om mijn dochter. Dat ik soms zelf niet aan eten of drinken toe kom, geen nachtrust heb of er als een sloddervos bij loop neem ik allemaal maar voor lief.

Mijn partner en zijn ex hebben geen makkelijke “scheiding” gehad. Vanwege het verdriet wat zij eraan over gehouden heeft, mocht ik een lange tijd niet betrokken zijn bij de contactmomenten en de momenten die hij met zijn dochter had waren minimaal. Als vader zonder voogdij heb je weinig te zeggen als het gaat om je kind en heeft de moeder alle macht. Hoe ze dit rechtssysteem verzonnen hebben vraag ik me af, maar dit kan zelden in het voordeel van het kind zijn!

Zijn ex zal het ongetwijfeld niet makkelijk hebben als alleenstaande moeder en ik wil voorop stellen dat ik veel respect heb voor alleenstaande ouders. Het lijkt me zwaar om het ouderschap alleen te moeten dragen en het is dan ontzettend fijn als je mensen om je heen hebt die je willen ondersteunen. Wanneer de andere ouder, in dit geval vader, nog in beeld is zou ik daar zeker vanuit het belang van mijn kind een beroep op doen. Wellicht zijn er naar eigen inziens redenen om andere keuzes te maken, maar wanneer een kind al 20 weken bij haar vader wordt weggehouden vraag ik me af in wiens belangen je aan het handelen bent… een kind is immers loyaal aan beide ouders en heeft beide ouders nodig in zijn of haar opvoeding.
Wordt vervolg………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.