Driftbuien!

Driftbuien!

Vandaag wilde Jessie zelf haar onderbroek aandoen, maar hij zat binnenstebuiten en achterstevoren. Ik deed het ondenkbare. Ik probeerde haar te helpen. ‘Nee zellufdoen!’ En voor ik het wist kreeg ik een paar klappen van hysterisch rond maaiende armen en zette ze het op een krijsen. Hi mom, meet my driftbui!

Zondag heb ik kennisgemaakt met de koning der driftbuien. Als er ergens peuter pubertjes zijn, die de goed uitgevoerde driftbui nog niet helemaal onder de knie hebben, of nog twijfelen over de overtuigendheid, kunnen ze op cursus komen bij Jessie.

Na een gezellige ochtend op de kofferbakmarkt in Wijk aan Zee wilde ik Jes in de auto zetten. Dat was nou net niet de bedoeling, volgens Jes. Binnen 2 seconden had ik een hysterisch krijsend, spartelende peuter in mijn armen. Het is echt een wonder dat ik geen blijvende schade aan deze aanval heb overgehouden! Het duurde ook echt extreem lang. Als ze net even gekalmeerd was, begon het weer opnieuw, omdat er steeds weer iets gebeurde waar ze het blijkbaar niet mee eens was.

Na 2 van deze episodes, benoem ik mijzelf, bescheiden als ik ben, voor t gemak maar tot ervaringsdeskundige. Hier een aantal zeer deskundige, onprofessionele, niet wetenschappelijk onderbouwde tips voor ouders die datzelfde te wachten staan of hetzelfde ondergaan, met hun (nu nog) engeltje.

1. Benoem wel, beoordeel niet.
Ik snap achteraf gezien best dat Jes steeds woedender werd, toen ik maar bleef zeggen dat ik haar begreep, ‘omdat ze moe was’. Dat is ongeveer hetzelfde als wanneer je tegen een volwassen vrouw zegt dat ze onredelijk is, ‘omdat ze zeker ongesteld is’. Ik wil de man die dit heeft uitgesproken tegen een vrouw en er zonder kleerscheuren vanaf is gekomen nog ontmoeten. Absolute no-go…

2. Uitleg geven tijdens de tantrum heeft geen zin.
Ze horen je toch niet… sterker nog; met t geluid dat mijn Jessie produceert, versta ik mijzelf niet eens. Daarnaast is t ook wel een béetje respectloos om door zo een overweldigende performance heen te praten. Dan voel je je als peuter toch ook niet serieus genomen.

3. Lach niet.
Zondag werd Jessie tijdens haar episode nog wilder dan ze al was, omdat oma haar buggy wilde dichtklappen om in de auto te doen. Aangezien de aanval al een tijdje duurde en het ook niet helemaal helder was wat nou precies de aanleiding was, werden we een beetje melig. Ja daar kan ik maar een ding over zeggen: dat is niet aardig. Dan voel je je als peuter wederom niet serieus genomen, terwijl je zo je best doet.

4. Als de tijd dringt, sleep ze dan maar gewoon mee.
Soms hebben we nou eenmaal niet de luxe dat we rustig kunnen wachten tot de kleine prins of prinses zich weer in de gelegenheid voelt zich normaal te gedragen. Dan zit er maar 1 ding op: vastpakken onder de broekrand/arm/been/waar je ook maar grip op kunt krijgen, en meeslepen. Het houdt vanzelf wel eens op. Ik was me vanmorgen, terwijl ik haar meesleepte naar de auto, net aan t bedenken hoe ik haar in godsnaam in mn eentje dat autostoeltje in ging krijgen. (Zondag hadden met zn tweeën nog armen tekort). En toen zag ze de poes van de buuf: ‘Hey poes!’.. en was het opeens klaar…

5. Schaam je niet.
Ja er zullen misschien mensen geïrriteerd kijken, of zich er zelfs mee bemoeien, maar er zijn altijd wel mensen die iets vinden. Eigenlijk is dat een van de basisbeginselen als ouder: trek je niets aan van negatieve/beoordelende/betweterige meningen van anderen.

Misschien dat een beetje schaamte terecht is, als je peuter over 11 jaar om 5 uur s nachts door de Politie wordt thuisgebracht om een of andere reden, terwijl jij denkt dat hij/zij in bed ligt. Maar zelfs dat is niet het einde van de wereld…

6. Geef nooit toe.
Hoewel het sommige processen aanzienlijk zou versnellen door dan toch maar dat koekje o.i.d. te geven, is het niet verstandig. Als we dit gedrag gaan belonen, creëren we monsters.
Dit mag dan wel niet wetenschappelijk onderbouwd zijn, maar geloof me maar gewoon…

7. Geduld is een schone zaak.
De driftbui heeft volgens mijn onprofessionele, onwetenschappelijke mening, namelijk een functie. Er moet frustratie naar buiten en hij/zij weet nog niet zo goed hoe dat hoort. Heb geduld, het gaat over. Voor je het weet is hij/zij weer dat lieve bijdehante peutertje die je kusjes geeft en vertelt hoe mooi en lief je bent.

Stay strong!

*Omdat we driftbuien niet tot in den treure op ons netvlies gebrand willen hebben, maak ik geen beeldmateriaal tijdens de episodes. Gelukkig zien we haar 95% van de tijd zoals op bovenstaande foto.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.