De weg naar Teun!

De weg naar Teun!


Ik was 23 en mijn vriend en ik wilden graag een gezinnetje stichten! Ik werk zelf in de kinderopvang, en wilde graag “jong” moeder worden. Mijn vriend heeft dat lang tegen kunnen houden maar uiteindelijk wilde hij het net zo graag als ik.

Wat doe je dan? Stoppen met je anticonceptie. Ik stopte met het slikken van de pil. Maar ik werd maar niet ongesteld. Ik dacht dat dit zo lang duurde omdat de pil nog uit mijn lijf moest gaan. Dus bleef ik geduldig. Na 6 maanden heb ik toch maar de huisarts gebeld. Zij vond dat ik doorverwezen moest worden naar de poli voortplantingsgeneeskunde in het Elisabethziekenhuis in Tilburg. Want als je niet ongesteld wordt, kan je ook niet zwanger worden…

Daar werden meteen onderzoeken gedaan. Ik werd een echo van mijn baarmoeder en eierstokken gemaakt en mijn bloed werd afgenomen. Op de echo waren al meteen een hoop blaasjes te zien op mijn linker en rechter eierstok. De dokter zei daar op dat moment niet veel over, maar omdat ze “lang” keek dacht ik al dat het niet goed zou zijn.

Ook werd mijn vriend onderzocht. Die mocht zijn zaadcellen inleveren want hij moest uitgesloten worden. Mochten de artsen ook bij hem wat vinden, dan hadden ze ook hem kunnen helpen. Gelukkig was dit niet het geval! Dit wisten we toen we 3 weken na de onderzoeken terugkwamen in het ziekenhuis voor de uitslagen. Mijn vriend had prima zaadcellen. Maar uiteraard zat bij mij het probleem. PCOS (Zie blog)!

Daarna volgde er een lange traject van clomid pillen. Bij deze pillen begin je met 1 pil (de laagste dosis). Dit deed helaas niks bij mij, geen eitjes op mijn eierstokken. Daarna kwam de 2e en zelfs de 3e ophoging, die helaas ook niets deden behalve me er als een opgeblazen vermoeid hormoontje uit te laten zien. Dat zelfs iemand zei “ben je soms zwanger?” Daar moest ik even van slikken. We zaten er natuurlijk midden in en wilden graag papa en mama worden.

Door het slikken van die pillen waren we veel tijd kwijt, we waren nu ongeveer 9 à 10 maanden verder. Elke keer weer die teleurstelling, elke keer balen en verdrietig zijn. Omdat de clomid niet zijn werk deed, kon ik gaan beginnen met de Gonal-f injecties. Dat is het hormoon dat een vrouwenlichaam zelf zou moeten aanmaken om een eisprong te krijgen. Dit vond ik heel erg spannend. Elke ochtend prikte ik mezelf en om de 2 à 3 dagen moest ik mij melden bij de poli voortplantingsgeneeskunde. Zoals bij de clomid pillen deden de eerste 3 ophogingen ook niets. En daar werd ik moedeloos en paniekerig van!

Ophoging 4. Ik voelde van alles maar mijn lichaam had me vaker voor de gek gehouden. Dus ik was weer voorbereid op hetzelfde nieuws als wat ik al kende. Hetzelfde woordje: “helaas”. Maar wat leefde iedereen mee bij de poli, zelfs de baliemedewerkster die mijn gezicht ondertussen telkens voorbij zag komen!

“Ik zie een eitje” klonk het opeens naast me. Ik had de moeite niet eens meer gedaan om op het schermpje mee te kijken. Maar mijn hart sloeg over! Een eitje dus dit betekent een kans! Met kloppend hart en tranen in mijn ogen belde ik na de afspraak mijn vriend op.

Na bijna 11 maanden hadden we een kans!

2 dagen later werd er bij mij pregnyl in gespoten, dit om ervoor te zorgen dat ik een eisprong zou krijgen (Pregnyl wordt gemaakt van urine van zwangere vrouwen. Dit wordt opgehaald door “moeders voor moeders” in de blauwe flessen). En bij onze eerste poging ging onze kinderwens in vervulling. Teun werd op 2 augustus 2014 geboren na een fijne zwangerschap van 40 weken en 3 dagen!

#dankbaar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.