De miskraam dat geen miskraam was…

De miskraam dat geen miskraam was…


5 augustus 2015 – “Hm, dat dacht ik al.” De verloskundige beweegt de echoscoop over mijn buik. Ze zet een geen-goed-nieuws-gezicht op. “Een miskraam.” BAM!! Het voelt alsof iemand mij een klap in mijn gezicht geeft, een harde stomp in mijn buik en daarna mijn hoofd onder water duwt. Het vruchtje is te klein en er is geen hartslag te zien.

“Een miskraam?! Maar. Hoe. Ik. Ik ben toch misselijk? Ik voel mij hartstikke zwanger!” De verloskundige houdt een verhaal over hoe hormonen werken bij vrouwen die een miskraam hebben gehad. Ik hoor het aan. Maar ik ben niet één van die vrouwen! Dit is geen miskraam!!! Het kan niet en het mag niet.

De dagen erna zit ik in een rollercoaster van emoties en hormonen. Verdriet, boosheid, onmacht, onbegrip. Een rouwproces waar ik, zo hop, in één keer in gesodemieterd werd. Ik had er gewoon nooit bij stilgestaan dat een miskraam tot de mogelijkheden behoorde.

Geduldig wachten is nooit mijn sterkste kant geweest dus we besloten het ‘vruchtje’ middels curettage weg te laten halen. Binnen 2 dagen zat ik bij de gynaecoloog in het ziekenhuis. Zij zou mij uitleggen hoe een curettage in zijn werk gaat en we zouden een datum prikken.

Voordat ze met de uitleg startte werd er nog een echografie gemaakt. Dit keer inwendig. Ruim 25 minuten kijkt de gynaecoloog op het scherm naar het kleine vruchtje in mijn baarmoeder. Bedenkelijk kijkt ze mij aan. “Ik zou dit geen miskraam noemen.” Zegt ze. “Want kijk: hier zit het vruchtje. Het is misschien ietsje kleiner, maar niet extreem. En dit.” Zegt ze. “Dit lijkt op een hartslag. Ik vind het nog te vroeg om het een miskraam te noemen.”

Heh? Dus ik was zwanger, toen was het een miskraam, ging ik het weg laten halen en nu ben ik misschien toch wel zwanger? Een week lang moest ik wachten tot de derde echo in het ziekenhuis, want als alles goed zou zijn, is het vruchtje wat gegroeid en het kloppende hartje beter zichtbaar.

En dat was het geval. Ik was gewoon zwanger. Niks aan het handje! ‘Gewoon’ door dus.

Een onbevangen, relaxte zwangerschap was het achteraf niet, hoewel ik het toen niet eens echt door had. De 20 weken echo was zo spannend! Ik had gewoon kramp in mijn beide benen, zo gespannen was ik. Want stel nou dat het toch niet…

Nu, ruim 2 jaar later is Bo ons prachtige, blije mannetje! Hij leert mij absoluut te genieten van kleine dingen. Maar god, wat ben ik verdrietig en onzeker geweest!

Ik twijfelde of ik dit nu wel moest opschrijven en delen. Want wat zou het nut er dan van zijn? Zoals je wellicht begrijpt was alle vertrouwen in de verloskundige praktijk verdwenen. Gek genoeg had ik bij het selecteren van deze praktijk al geen goed gevoel, maar het is nu eenmaal de enige in de gemeente. Na dit alles zijn we overgestapt naar een andere. Niet direct om de hoek, maar één die ons aansprak en een goed gevoel gaf! Ik neem het de verloskundige niet kwalijk. Toch? Het is ook maar een mens en mensen maken fouten (met die normen en waarden ben ik nu eenmaal opgevoed). Of zit er toch wel een hoop boosheid van alle weggestopte emoties?

Dat laatste blijkt als ik ruim een jaar na mijn bevalling helemaal op ben. Moe. Er zit stress in mijn lijf. Stress die er op dat moment eigenlijk niet is. Ik heb opeens last van allerlei lichamelijke klachten die nergens vandaan lijken te komen. Inmiddels weer een half jaar verder ben ik weer meer mezelf. Een groot deel van de stress is uit mijn lijf en ik kan beter genieten van ons gezinnetje.

Misschien helpt het delen van mijn verhaal mij ook wel met het verwerken, want er zitten nog wel wat emoties. Misschien helpt het verloskundigen in te zien hoe bepalend een eerste echo kan zijn. En wie weet helpt het anderen die het ook meegemaakt hebben of het nog mee gaan maken. Het is in ieder geval mijn verhaal!

Monique van de Sande (34)
Eigenares van speelgoed label Bo and the baboon

6 Comments

  1. Ik heb afgelopen woendag een lichte bloeding gehad na gemeenschap. Donderdag twee kleine stolsels en heel licht bloedverlies. Zaterdag een echo gehad. Vk zei vergeleken met 10 dagen geleden is het nauwelijks gegroeid en ik kan geen kloppend hartje vinden. Ik was op dat moment 7 weken zwanger. Vruchtje zat nog in de baarmoeder en de baarmoedermond was gewoon nog gesloten. Ik heb allerlei info mee gekregen over hoe een miskraam verloopt. Mijn gevoel is niet goed wel wat krampjes en heel licht bloedverlies maar ook nog pijnlijke borsten vreet buien en misselijk. Hoe groot is de kans dat het vruchtje nog wel leeft? Ik moet as woensdag bellen of mk heeft door gezet. Ik word echt helemaal gek van. Kan je ook in het zkh een echo laten maken. Of toch maar gewoon afwachten ???

    1. Oooh, Suus. Verschrikkelijk en snap helemaal dat je er gek van wordt! Je wil zo graag dat het goed is. Ook ik zocht ieder beetje houvast. Googlend naar hoop… Mijn gevoel zei: je bent gewoon zwanger. Maar voor hetzelfde geldt was het niet mijn gevoel maar wilde ik het zo graag dat ik dat geloofde.

      Als je kiest voor curettage (vruchtje weg laten zuigen) krijg je vooraf een gesprek waarin je uitleg krijgt over hoe dat precies gaat, zo’n curettage en maken ze nog een echo. Althans, dat was bij mij in het Reinier de Graaf ziekenhuis Delft. Ik denk (en hoop) dat dat in ieder ziekenhuis geldt.

      Toen ze daar twijfelde moest ik een week later terug en toen bleek dat het wel was gegroeid en het hartje was duidelijker zichtbaar.

      Sterkte lieve Suus!

      Liefs Monique

      1. Hoi monique,

        Ik moet vanmiddag naar het ziekenhuis. Is zo raar ben kotsmisselijk broek zit te strak. Maar nog wel heel ligt bloed verlies. En misschien wil ik te graag dat het goed is. Ik hoop idd dat ze eerst een echo maken. Afwachten dus. Grt Suus

  2. Vorig jaar kreeg ik met 7 weken een bloeding inclusief een groot stolsels en iets van weefsel. Het was op een zaterdag. In mijn voorgeschiedenis 4 miskramen. Ik ging er vanuit dat dit de vijfde zou worden… Verdrietig gingen we naar een waarnemend verloskundige, die van te voren zei geen echodiploma te hebben. Ze gaf aan wel vaker echo’s te maken , maar dat het misschien nog meer onzekerheid gaf omdat ze niet gekwalificeerd was. We wilden toch weten waar we aan toe waren. Ik kreeg een inwendige echo. Ze zag iets wat waarschijnlijk het vruchtje was. Te klein, geen dooierzakje. En volgens haar was de baarmoeder al bezig het af te stoten. Wij keken mee en zagen ook dat het geen goede echo was conform het termijn. Onrust weg, ons vermoeden werd bevestigd. Ze maakte nog een afspraak voor ons op maandag. Zodat een collega kon checken of de baarmoeder al leeg was.
    De maandag gingen we wederom naar de echopraktijk. Ik was 7w2d. Echo was niet duidelijk, maar we zagen meer dan 2 dagen er voor. We zagen nu wel een vruchtje én een dooierzakje. We bleven turen en turen en dachten op een gegeven moment iets te zien. Maar soms wil je dingen zien die er niet zijn. En met een termijn van 7,2 week zou je een goede hartslag moeten zien. We kregen de keuze. Óf afwachten en een week later nogmaals langskomen. Óf naar gynaecoloog. We kozen voor de laatste optie. Ik wilde dan ook gelijk een afspraak voor curettage maken. Ik kon de volgende dag terecht, maar ik had twee vroege diensten. Op donderdag gingen we naar de gynaecoloog. Brief mee van verloskundige. Hierin stond ‘ niet intacte zwangerschap.’ Hij wilde ook nog een echo maken. Ik zag er tegenop. Vond het confronterend. Het werd weer een inwendige echo. Het eerste wat hij zei was: ‘ kijk, een mooi vruchtje met een mooi kloppend hartje’. We waren verbluft. Huh???
    Lang verhaal, in februari dit jaar is ons tweede zoontje geboren.

    1. Wow! Overal kippenvel! Het verschil tussen iets zien en iets willen zien, heel herkenbaar. Bizar en zó fijn dat jullie zoontje ook van zich heeft laten horen. Geniet van jullie knullen Anna!

      Liefs Monique

  3. Alsof ik mijn eigen verhaal lees…bizar!!!
    Bijna 19 jr geleden…overtijd..zwangerschapstest (en) negatief. Alle symptomen…en die herkende ik want ik had al een dochter. Gevraagd om een echo. Wel vruchtzakje…geen hartje. U heeft miskraam gehad. Afspraak curretage…gelukkig maakten ze een inwendige echo voor de zekerheid.. .en jahoor een kloppend hartje…hartstikke zwanger en al een week of 8!!.
    De enige verklaring die ik kan hebben is dat mijn vader toen overleden was…mogelijk was dat de reden dat mijn lichaam het niet aangaf.
    Nu inmiddels een zoon van 17 jr die sprekend op opa lijkt.
    Monique vd Stoep

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.