De Eerste Schooldag

De Eerste Schooldag


Geschreven door: Mirjam Nelck van http://www.studiomeerdenhaag.nl/

Afgelopen maandag was het de eerste schooldag na de zomervakantie hier in Den Haag. Na 6 weken vakantie is dit natuurlijk weer even wennen voor alle partijen. Want: ochtendstress voor papa en mama en de kinderen moeten ook weer van alles. Maar oudste zoon heeft alleen maar tussen het opstaan en het aankleden even gehuild. Daarna verliep alles wonder boven wonder heel voorspoedig. Ontbijten, schoenen aan, op de fiets stappen: alles ging van een leien dakje. En toen ik bezig was met zijn jongere broertje uit zijn fietsstoeltje te hijsen op het schoolplein, rende hij al vooruit de school in.

Wow, hoe anders ging dit bijna een jaar geleden! Toen het zijn échte eerste schooldag was. Vanuit de crèche, waar hij 1 dag per week heen ging, waren we gewend dat hij op maandag al begon te huilen als hij hoorde dat het bijna woensdag was. Want woensdag was crèche dag. De woensdagochtend ging dus standaard gepaard met een hoop lullen als Brugman van onze kant en tranen en weerstand vanuit zijn kant. Het afscheid, dat we altijd zo kort mogelijk hielden – want hoe langer, hoe meer drama – was soms hartverscheurend. Maar ook vond en vind ik dat het goed voor hem is om soms even op een veilige plek zonder zijn ouders te zijn.

Een plek waar bovendien andere kinderen zijn waar hij mee kan spelen.

Goed, verder met het verhaal:
De eerste wendag naderde en ik hield mijn hart vast: als hij al zo op zag tegen een dagje crèche, hoe gaat het dan als hij iedere dag naar school moet? We deden er natuurlijk heel positief over en ook mocht hij zijn angsten gewoon laten zien, zonder dat we daarin teveel meegingen. Op de wendag zelf heeft hij vanaf het moment dat we opstonden tot binnenkomst in de school gehuild. Dit huilen ging gepaard met de mantra: ‘Ik wil niet naar school’. Tijdens het aankleden: ‘Ik wil niet naar school.’ Tijdens het ontbijt: ‘Ik wil niet naar school.’ Tijdens het tandenpoetsen: ‘Ig wiw diet daar gooh’. En ook tijdens het lopen naar school, terwijl ik hem in een poging probeerde af te leiden (‘Kijk eens wat een hoge boom!’) voortsleepte: ‘Ik wil niet naar school’.

Een beetje gelaten ging hij vervolgens in de klas zitten. Hij wist waarschijnlijk ook wel dat er geen weg meer terug was. De bel ging en ik gaf hem nog een dikke knuffel, zijn onderlip begon te trillen en dikke tranen welden op in zijn ogen. Wat had ik met dat mannetje te doen! Hij mocht bij zijn lieve juf op schoot en ik ben met een steen in mijn maag naar huis gelopen. Een paar uur later haalde ik hem op. Ik stond voor de grote glazen deur te wachten en toen hij mij zag staan toverde hij een stralende glimlach op zijn gezicht. ‘Ik heb het zo leuk gehad, mama!’ zei hij. Wat was ik blij om dat te horen! Natuurlijk was hij dit de volgende dag spontaan vergeten, waardoor de ochtend een beetje vergelijkbaar verliep als de dag ervoor, maar dit werd al snel minder. Iedere dag ging het een beetje beter!

Onze dappere knul zit nu al bijna een jaar op school en zijn juf zei vandaag dat hij mee mocht gymen met de oudste kleuters. Grappig, want voor mijn gevoel zit hij pas net in groep 1. Tsja, mijn gevoel loopt een beetje achter, denk ik. In ieder geval ben ik superblij dat de eerste schooldag van dit schooljaar zo relaxed verliep. Dat belooft veel goeds voor de rest van het jaar (fingers crossed)!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.