Buisjes plaatsen en neus amandelen verwijderen!

Buisjes plaatsen en neus amandelen verwijderen!


Maandag 9 april was het zo ver. Om 7.00 mochten we ons melden bij het Amphia ziekenhuis in Breda, zodat Lev voor eens en voor altijd af zou zijn van dat gerommel aan de oortjes. Ontstekingen om de paar weken en dan weer een ziek kindje thuis. We werden er moedeloos van. Na te veel huisarts bezoeken werden we eindelijk doorverwezen naar de KNO arts. De KNO arts ondernam meteen actie en er werd een operatie dag ingepland.

Daar stonden we dan, met een nuchter mannetje van 19 maanden aan de balie van een (zo leek het) verlaten ziekenhuis. Gelukkig deed Lev het super goed en vroeg hij niet om eten (wat hij normaal wel doet s ochtends ) “eten” “eten” klinkt er dan al uit de slaapkamer als hij wakker is.Om 7.00 moesten we ons melden bij de kinderafdeling. We werden naar de “jungle kamer “begeleid”. Daar stonden 4 bedjes klaar waarvan 1 bedje van Lev. We lagen dus met 4 kindjes tegelijk op de kamer. Deze kindjes waren ook geholpen door de KNO arts, en waren al een beetje ouder dan Lev.

Elk kind werd nogmaals gecontroleerd door een zuster door middel van een vragenlijst. Wij waren als laatste aan de beurt. Lev kreeg een bandje om zijn arm waar al zijn gegevens op stonden. Dat was even huilen, hij vond het helemaal niks. Daarna kreeg hij zijn operatiehemd aan en moesten wij hem een zetpil geven. Zo had hij minder pijn als hij uit de narcose kwam. Ook moesten wij even kort oefenen met het “kapje” dat was even spannend maar Lev vond het zelfs leuk !

Daarna gingen we met 4 bedjes in een rij richting de lift die ons naar de operatiekamer zou gaan brengen. Één voor één gingen we naar boven. Ik moest Lev vasthouden want die wilde niet in het bedje liggen. Dat vond ik stiekem zelf ook super fijn. Lekker knuffelen met mijn kleine mannetje. Eenmaal daar aangekomen werden we begeleid naar een wachtruimte voor de ouders die mee gingen naar de operatiekamer. Ik ging mee! We kregen een pak aan en een haarnet en moesten we in de wachtkamer wachten tot iedereen aan de beurt was. Gelukkig konden we door de tijd heen slaan met speelgoed!

Er werd op het raam geklopt en daar gingen we dan richting de operatiekamer. Daar stond de KNO arts al op ons te wachten samen met zijn team. Ik probeerde zo enthousiast mogelijk te reageren op iedereen zodat Lev het niet eng zou vinden. Maar hij kroop dicht tegen me aan (iedereen had natuurlijk operatie pakken aan!) Ik moest Lev op de operatietafel neerleggen. Dit pikte hij natuurlijk niet en begon hard te huilen/krijsen. Ik nam zijn handjes vast en probeerde hem zo te troosten. Het kapje werd over zijn kindje geplaatst waar de narcose in zat. Ik bleef rustig: “ga maar lekker slapen” “goed zo schatje” zei ik met mijn trillende stem. Ik probeerde mijn tranen te bedwingen, want ik wilde niet dat Lev nog meer in paniek zou raken omdat hij mij zou zien huilen.

Maar hij is een vechter dus het duurde een tijdje voordat hij helemaal onder narcose was. Eindelijk zag je zijn oogjes zachtjes dicht gaan, en werd hij rustig. Hij was in slaap gevallen! Toen kon ik mijn tranen de vrije loop laten. Ik kreeg een bekertje water en ik werd in een wachtruimte geplaatst. Daar kon ik rustig wachten tot mijn kleine moppie weer terug was uit de O.K.

10 a 15 min later hoorde ik Lev huilen in de uitslaapkamer. Hij was wakker! Hij werd nog even begeleid en wat meer wakker gemaakt toen ik bij hem mocht. Ook hadden ze via zijn infuus wat meer pijnstilling gegeven zodat hij wat rustiger uit de narcose kwam. Blijkbaar kom je net zo uit je narcose als dat je erin gaat.

Toen hij weer wakker werd van dat kleine dutje, mocht hij op schoot bij mij knuffelen en verder dutten. Na 10 minuten mochten we de uitslaapkamer verlaten en terug naar de afdeling. Lev heeft nog een tijd fijn op schoot onder een deken bij ons in de stoel gezeten om bij te komen. Soms vielen zijn oogjes dicht en soms keek hij rustig om zich heen. Gelukkig mocht hij zijn speentje gewoon gebruiken na de operatie!

Anderhalf uur, flink wat ranja en een halve boterham later, mochten we we lekker naar huis. Het infuus werd eruit gehaald en daar gingen we dan. Wel met een instructiebrief, wat ook wel fijn is zodat je weet welke nazorg je kan geven aan je kind en waar je thuis op moet letten.

Thuis heeft Lev een flinke dut gedaan s middags, en daarna leek het alsof er niks gebeurd was! De volgende ochtend had hij wat verhoging maar dat is heel normaal. We moesten het wél even in de gaten houden. Anders werd het toch een bezoekje aan de arts. Hopelijk is het nu gedaan met de oorontstekingen en kunnen we in juni fijn onbezorgd genieten van water en zon zonder dat Lev ziek wordt!

Liefs Michelle

2 Comments

  1. Fijn om dit te lezen. Onze zoon wordt binnenkort geopereerd aan zijn neusamandelen en buisjes in zijn oren, in het ETZ en ik vind het doodeng. Alleen mag hij 3 dagen geen speen gebruiken en aan dat ding is hij verslaafd.

    1. Spannend Cindy! Maar dat komt helemaal goed. Ik ben met Teun ook in het ETZ geweest en daar mocht een speen idd niet. Maar bij Lev in Breda mocht het wel kon helemaal geen kwaad zeiden ze. Je zou eventueel kunnen overwegen om het speentje gewoon lekker te geven maar dat is natuurlijk helemaal aan jou! Liefs Michelle ♡

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: