Bevallingsverhaal van Medéa, deel 1

Bevallingsverhaal van Medéa, deel 1


Ik ben Medéa (22) en mag mijn geluk delen met mijn lieve vriend Michel (28). Op 9 mei 2016 kwamen wij erachter dat ik zwanger was. Je hebt een beeld van de bevalling in je hoofd en waarschijnlijk ook tot in de puntjes voorbereid op papier. Graag wilde ik in het bevalbad bevallen. Het leek mij zo mooi om mijn eigen kindje aan te kunnen nemen. Geen pijnbestrijding, desnoods wat lachgas….

Ik was de 40 weken gepasseerd en de inleiding datum stond vast. Op 24 januari was ik 41 weken en 1 dag en moest ik voor ctg controle naar het ziekenhuis. Ik had daar ondertussen een strippenkaart. Ik had 2 cm ontsluiting en de gynaecoloog ging voor de 4de keer strippen. Ik zei nog: ”roer maar eens goed”. Het was de dag voor de inleiding en de laatste kans om nog met mijn eigen verloskunde te bevallen.

Het klusje was geklaard en dit keer voelde ik toch meer krampen. In het ziekenhuis nog geluncht en toen naar huis “wachten” tot er iets ging gebeuren. Ik zag één voordeel van inleiden, je kunt thuis alles poetsen voordat je weggaat. Alhoewel het al weken een steriel veld thuis was. Dus hup weer de emmer en sop tevoorschijn gehaald en begonnen met de badkamer. De krampen werden steeds heftiger en ik voelde er langzamerhand een regelmaat inkomen. Het was ongeveer 16:00 toen ik maar eens ben gaan timen. Op de bank gaan liggen en een weeën app geïnstalleerd. Om 17:00 de verloskundige gebeld en aangegeven dat het volgens mij begonnen was. Ik moest terugbellen als de weeën om de 3 minuten kwamen. Na een uur maar eens gebeld omdat de weeën toen echt regelmatig kwamen. De verloskundige is toen meteen gekomen. Ik hoor haar nog zeggen “Medéa het lijkt alsof je al 6 cm ontsluiting hebt”, maar het is helaas nog 2 cm. Ik denk wel dat hij vannacht geboren wordt!

Vol goede moed begon ik de weeën weg te puffen. Ondertussen kwam mijn moeder, want die had ik gebeld. Mijn moeder zei dat dit nog niet de echt weeën waren want dan was ik toch wel een prof in weeën wegpuffen volgens haar. Ik kon alleen maar denken aan wat de verloskundige zei. Deze weeën zijn krachtig genoeg voor ontsluiting. Om 21:00 hield ik het niet meer van de pijn. Ik kon niet zitten, liggen of staan. Ik zat op het toilet toen mijn vriend naar boven kwam. Ik dacht steeds dat ik moest plassen. Hij vroeg of hij de verloskundige moest bellen. Ik zei heel snel NEE! Ik moest dit zelf kunnen en wilde mij niet aanstellen. Alleen brak ik het toilet half af van de pijn. De weeën kwamen maar achter elkaar en had geen adem meer om bij te tanken. Mijn vriend heeft toch gebeld naar de verloskundige en die is meteen gekomen. Helaas had ik nog steeds 2 cm ontsluiting. Dat was echt een baalmomentje. Je werkt zo hard maar het voelt bijna ondankbaar naar mijn gevoel!

Ondertussen was het 23:00 en had ik 2 uur in bad gelegen. Soms bleven de weeën even weg en kwamen ze 10 keer hard terug. Om 23 uur had ik nog steeds maar 2 cm ontsluiting. Afgesproken om naar het ziekenhuis te gaan om iets voor de pijn te krijgen. Ik werk zelf als verpleegkundige in het ziekenhuis en was dus al enorm blij dat ik het ’s avonds naar het ziekenhuis ging, zodat ik geen bekende tegen kwam. Vooral als je op je “mooiste” uitziet. Maar wat denk je? Er was wisseling van dienst en kwam dus jan en alleman tegen. In het rolstoeltje reden we naar het splinternieuwe geboortecentrum. De Maxi-Cosi, de luiertas en mijn tas mee. Ik had alles bij me, zelfs een euro in mijn paspoort geplakt voor de rolstoel.

Eenmaal aangekomen weer aan het ctg en kreeg ik iets tegen de pijn zodat ik wat kon slapen. Ik kreeg een kraamkamer en mijn vriend mocht ook blijven slapen. Ondertussen was het al 01:00 ’s nachts voordat ik kon bijtanken. Om 5:00 werd ik plotseling wakker, omdat ik een wee voelde. De weeën waren toen heel onregelmatig. Om half 6 kwam de verloskundige van het ziekenhuis kijken hoe het met de ontsluiting zat. Ze had er 3 cm van kunnen maken. Eindelijk dacht ik. Dan kunnen meteen de vliezen gebroken worden.
Zo nu kun je naar huis en kom je bij 6 cm maar weer terug. Pardon? Meen je dit? Maar hier ben ik het niet mee eens. Meen je, ik ga de helse weg in de auto terug. Ik heb mijn eigen verloskundige gebeld en zij is meteen gekomen. Na overleg mocht ik toch blijven. Ook omdat de kans bestond dat het kindje in het vruchtwater gepoept had. Ik was inmiddels 41 weken en 2 dagen. De dag van de inleiding. Als er een verloskamer vrij zou komen was ik de eerste die het zou horen. Gedurende dag nog wat bezoek gehad en had ik om de 7 minuten een flinke wee van 1,5 minuut.

Om 15:00 dan het verlossende woord, Medéa je mag naar de verloskamer, Eindelijk! Lopend ging ik richting de verloskamer en werden de weeën steeds heftiger. Met mijn moeder erover gehad om toch maar voor de ruggenprik te gaan. Dat was ook het eerste wat ik vroeg aan de verpleegkundige. Laat me alsjeblieft naar onder voor de ruggenprik. Meteen nemen ze contact op met de anesthesist. Eerst nog even de ontsluiting checken. Ik had dan eindelijk 4 cm. Joehoe! Eenmaal terug van de ruggenprik had ik al een raar gevoel. Een kant was meer verdoofd dan de andere. Maar ik liet het op mij afkomen. Weer eerst gekeken naar de ontsluiting en er was weer 1 cm bijgekomen. Wauw!

De verloskundige zei nog: jij hoort bij de categorie dat je wel eens snel 10 cm hebt. Ik was dolgelukkig op dat moment. Ik voelde geen enkele wee meer. Kind kan de was doen. De vliezen werden gebroken en bleek dat het kindje in het vruchtwater had gepoept. Niks ernstigs op dat moment! Alleen dat ik na de bevalling 6 uur ter observatie daar moest blijven met de baby. Om 19:00 zou de ontsluiting weer gecontroleerd worden en moest ik 7 cm hebben.

Twee uur later….

Ik had wat kunnen slapen en nog wat gegeten en de ontsluiting werd gecontroleerd. Helaas maar 5 cm! Dat betekende dat ik weeën-opwekkers kreeg. Ieder uur werd gekeken of het vorderde, maar helaas. De weeënopwekkers werden steeds verhoogd. Het leek alsof de ruggenprik niet goed zat of iets dergelijks. Ik kreeg beenweeën en verging van de pijn. Dit ging ik echt niet uithouden! Ik kon mij niet ontspannen want de weeën bleven maar komen. De gynaecoloog kwam langs en gaf mij een bolus via de ruggenprik. Deze mocht niet baten. De ruggenprik zat waarschijnlijk verkeerd. Ik kreeg tijdelijk een morfinepomp waar ik zelf op mocht duwen. Ik heb geduwd alsof mijn leven ervan afhing kan ik je vertellen. Gelukkig zit er een beveiliging op! Ook vroeg ik of de weeënopwekkers even uit mochten, maar natuurlijk ging dat niet. Wel werden ze gehalveerd waardoor de weeën op dat moment minder heftig waren.

Waarom ze gehalveerd werden? Lees je in de volgende blog….

2 Comments

  1. Zo trots op mijn dochter! Ik ben het eerste deel aan het lezen en het is alsof ik de bevalling weer beleef. Ik ben een trotse moeder/oma van een geweldige dochter/moeder. Liefst Diana

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: