Bevallingsverhaal van Medéa, deel 2

Bevallingsverhaal van Medéa, deel 2


Lees hier deel 1 terug: Bevallingsverhaal van Medéa, deel 1

De weeënopwekkers werden gehalveerd omdat ik zoveel pijn had en er geen andere pijnmedicatie meer gegeven kon worden. Ik was aan het wachten tot ik weer naar onder mocht voor de tweede ruggenprik. In de tussentijd deed op zich de morfinepomp zijn werk wel, maar soms vergat ik daarbij te ademen. Het leek op dat moment alsof ik heel erg dronken was, ik kreeg alles maar voor de helft mee. Ik kon ook niet goed reageren op alles. Dit was natuurlijk ook geen optie!

Ik mocht eindelijk naar onder voor de ruggenprik. Bij dezelfde anesthesist weer…. Mijn moeder was mee en zou mij afleiden tijdens het inbrengen van de ruggenprik. Ook al heb je weeën, ze moeten helaas toch door met het inbrengen. Door de morfine pomp flapte ik alles eruit wat in mij opkwam. Zo zei ik tegen de anesthesist dat hij geen fooi van mij kreeg, haha! Waarschijnlijk was ik boos op hem vanwege de mislukte eerste ruggenprik.

Paar minuten later zat de ruggenprik erin en zat het dit keer naar mijn gevoel goed of beter. Beide benen waren evenveel verdoofd, zo’n raar gevoel is dat zeg. Ik kon mijn benen wel optrekken, maar dat was zo zwaar en ze vielen dan naar buiten. Ik dacht: hoe ga ik persen met die slappe benen?

Nog even aan de monitor om de bloeddruk en hartslag in de gaten te houden. Hierna mochten wij naar boven en voelde ik een enorme druk van onder. Misschien heb ik voldoende ontsluiting dacht ik. Bij het controleren van de ontsluiting bleek dat ik 8 cm zou hebben. Hoe laat het toen was zou ik niet meer weten. De ruggenprik werkte aardig goed en de weeënopwekkers werden weer op standje vuur gezet. Vol goede moed begon ik aan een tweede start van mijn bevalling en hoopte ik dat deze bevalling snel achter de rug was

Mijn vriend heeft ondertussen nog wat geslapen en hielp mij af en toe met wat te drinken. Mijn bloeddruk begon te zakken en ook kreeg ik koorts erbij. De verloskundige vertelde mij al dat als de baby koorts zou krijgen, hij een weekje hier moest blijven ter observatie. Hij zou dan antibiotica preventief krijgen. Dit kwam dus door de ruggenprik!

Na een uurtje begon ik steeds meer de weeën weer te voelen. Hé? Toch weer? Was de ruggenprik uitgerekt? Op dat moment kon de verloskundige het niet verklaren, maar hadden één op de zoveel vrouwen daar last van. De weeën werden weer steeds heftiger en begin zo enorm in mijn rug te voelen. Ik lag op mijn zij en zette mijn verstand op nul. Sloot me af van de buitenwereld en had alleen maar aandacht voor het wegpuffen van de weeën. Ik had een goed “ritme” te pakken in het ademhalen. Tenminste, dit dacht ik! Alles begon te draaien en de stemmen van iedereen leken ver weg. Ik was op een punt beland dat ik niet meer verder wilde. Ik wilde dat de pijn weggenomen kon worden. Zo moeilijk te beschrijven is het, maar ik was meer dan zwak. Ik had geen kracht meer, de tranen liepen over mijn wangen en wilde dat het afgelopen was. Ik was de weeën niet meer de baas en kon ze niet meer goed opvangen. De bedhekken waren omhoog en kon hier alleen nog maar aan rammelen bij iedere wee. Zoveel onmacht op dat moment. Ik wist niet waar ik het zoeken moest!

Klaar is klaar nu!

Even later kwam de gynaecoloog mij vertellen dat ik een keizersnede zou krijgen. De baby reageerde te veel op de weeën en ik was helemaal op! Wat een opluchting, ik hoefde niet meer te vechten tegen de “strijd”. De weeënopwekkers werden gestopt en de weeën werden steeds minder krachtig. Na 20 minuten had ik geen enkele wee meer. Helemaal niets meer….. Zo raar. Alsof mijn lichaam niet klaar was om te bevallen.

Eindelijk na de operatiekamer! Nu was het zeker dat mijn kindje geboren zou worden en ik hem eindelijk ging ontmoeten. Michel mocht mee en daar liep hij dan naast mijn bed en mijn moeder met de couveuse. Mijn moeder mocht tot de sluis mee. Daar gaf ze mij nog een dikke zoen en zou op de kraamkamer gaan wachten. De operatiekamers waren pas nieuw en had ze dus nog niet van binnen gezien. Wat een mooi plafond zei ik tegen Michel!


Op de operatiekamer kreeg ik weer een nieuwe ruggenprik voor de keizersnede. Ik werd op een tafel gelegd en mijn benen begonnen steeds meer te tintelen en werd naar mijn gevoel steenkoud. Er werd een doek voor mij gespannen en er zou een luikje open gaan als de baby geboren zou worden. Zo kon ik zien hoe hij uit de buik kwam. Ik voelde ze trekken/duwen in mijn buik, maar had geen pijn. Daar lag ik dan samen met Michel aan mijn zijde te wachten tot ons kindje kwam. Totaal niet nerveus, ik liet het allemaal op mij afkomen. Hoe zou ons kindje uitzien? Hoe groot zou hij zijn?

Ik had overal jeuk door de verdoving en ik begon te rillen door de koorts en mijn bloeddruk begon te dalen dus kreeg ik meer vocht toegediend. Het luikje ging open……. Ons zoontje was op de wereld gekomen!

Het eerste wat ik zei was: hij huilt niet! Paar seconden later begon hij gelukkig te krijsen. Dat geluk is niet te beschrijven. Wat een grote handen had hij en wat een bolle wangen. De kinderarts controleerde hem eerst omdat hij in het vruchtwater had gepoept en keizerlijk geboren was. Toen mocht ik hem eindelijk na 41 weken en 3 dagen in mijn armen sluiten. Na 36 uur puffen en 13 uur bloed zweet en tranen op de verloskamer, is op 26 januari 2016 om 06:13 onze zoon Senn geboren.

Tranen liepen over mijn wangen. Het besef was er natuurlijk nog niet, maar wat voelde ik mij rijk op dat moment. Een klein mensje waar wij voor gaan zorgen. Zijn leven ligt nu in onze handen. Wij gaan hem helpen een grote kerel te worden op deze grote wereld.

Hij begon een beetje zwaar te worden. Ik wilde hem even goed op mij leggen. Toen riepen de artsen vanuit de andere kant van het doek: “Ho stop! Dadelijk ligt hij weer in de buik.” Leuke afsluiter toch!

Zo mooi, zo lief, zo klein en zo van ons ♡!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.