Bevallingsverhaal, deel 2!

Bevallingsverhaal, deel 2!

Lees eerst deel 1, voordat je deel 2 gaat lezen – Mijn bevallingsverhaal, deel 1!

Toen om 11:00 uur de weeën echt begonnen, hielden ze ook niet meer op! Het was wee op wee op wee, die mijn lichaam in werden gestoten. Een tijdje heb ik geprobeerd ze op te vangen in bed maar al gauw wilde ik onder de douche. Door middel van een draadje op het hoofdje van de baby konden ze de hartslag in de gaten houden. De douche was echt heerlijk maar al gauw werden de weeën erger en kon ik niet meer zelfstandig op mijn benen staan.

Op dat moment heeft mijn gynaecoloog “voor mij” besloten dat ik een ruggenprik moest krijgen. In eerste instantie zou het een uur duren voordat er plek op de OK was maar uiteindelijk zat ik binnen 15 minuten op het rand van het OK bed en waren ze bezig met het zetten van de ruggenprik. Mijn moeder (de held die ze is!) wilde er graag bij zijn als steun, maar werd al gauw zelf niet lekker en werd door een zuster meegenomen om eventje te gaan zitten.

Eenmaal terug op de kamer werd al gauw duidelijk dat de ruggenprik zijn werk niet ging deed, want behalve dat mijn benen gevoelloos werden gebeurde er verder niks. Aan het einde van de middag werd ik ineens niet goed, ik was misselijk en had het onwijs koud, mijn vingers en lippen werden blauw. Wat bleek, ik had koorts “gekregen van de ruggenprik”. Niet veel later kreeg ik via het infuus antibiotica toegediend in de hoop dat de koorts zou gaan dalen!

Toen ze in de ochtend mijn vliezen gingen breken begon ik op 3cm ontsluiting, de volgende centimeters schoten echt niet op, elk uur kwam ze kijken en toucheren om te zien of ik al meer centimeters had maar het ging echt, echt te langzqam. Wat ik op dat moment niet wist was dat het heel normaal was om er 1cm per uur op vooruit te gaan. Ik had me toch niet zo goed ingelezen als dat ik dacht, OEPS!! En toen rond 19:00 ging ik ineens van 6 cm naar 9 cm. Rond een uurtje of 20:00 uur kreeg ik persweeën maar ik mocht nog niet mee persen, dat voelde voor mij heel erg onnatuurlijk omdat je eigenlijk iets moet tegenhouden wat je lichaam uit zichzelf doet.

Op dat moment kwamen mijn vader, mijn broer en zijn vriendin op bezoek. Maar wat ze niet wisten was dat het al zo’n hectische situatie was en dat het eigenlijk helemaal niet goed ging. Op dat moment hebben ze besloten om maar te blijven, ook al werd het een hele lange avond. Terwijl de een weer koffie ging halen, zat de ander naast mij met me mee te puffen.

Uiteindelijk heeft mijn broer zichzelf gepromoveerd tot kamer hunk!

Toen om 22:00 uur de laatste centimeters nog niet was opgeschoten, heb ik mijn moeder gesmeekt om te vragen of ik een keizersnee mocht krijgen, want inmiddels was ik al zo’n 18 uur bezig en was ik lichamelijk en geestelijk echt helemaal op. Maar elke keer kregen we hetzelfde antwoord, met de baby gaat het nog goed en je bent er bijna, nog heel eventjes volhouden.

Omdat om 23:00 uur de koorts nog niet was gezakt, en de laatste centimeter nog niet was opgeschoten en ik wel persweeën had, begonnen ze met het controleren van de baby want volgens hun duurde het nu toch wel erg lang en misschien had de baby het ook niet meer naar zijn zin.

Door kleine sneetjes in het hoofdje van de baby te maken konden ze testen of alles nog goed ging met de baby. Bij de eerste test om 23:15 gaf hij aan dat het nog goed ging. Omdat ik op dat moment zo ontzettend veel pijn had en de laatste centimeter zo lang duurde, kreeg ik een pompje met remifentanil “waar ik lekker slaperig van werd, HEERLIJK!” Ik bleef maar op die knop drukken maar omdat het zo’n sterk spul is werd mijn lichaam alleen maar slaper en ik werd alsmaar vermoeiender, en vanaf dat moment heb ik alles nog maar voor de helft meegekregen.

Toen ze om 23:45 voor de tweede keer gingen testen gaf hij aan dat het helemaal niet meer goed ging en vanaf dat moment ging het allemaal heel erg snel, de baby gaf aan het absoluut niet meer naar zijn zin te hebben en zijn hartslag daalde bij elke perswee steeds een beetje meer. In totaal duurde het 8 min van het moment dat ze mij vertelde dat het een keizersnee werd tot het moment dat ik op de OK lag.

Op dat moment kwamen er uit alle hoeken van het ziekenhuis allemaal dokters en assistenten. Ik weet nog dat mijn ouders druk aan het overleggen waren wie er mee ging, want mijn moeder durfde niet, en mijn broer vond dat mijn vader moest gaan. Het enige wat ik me verder nog kan herinneren is dat ik met het bed door de gangen reed en dat ik op de OK terecht kwam. Ik hoorde de gynaecoloog nog overleggen wat het beste was, nog een ruggenprik of toch volledige narcose, ze waren het allemaal eens dat nog een ruggenprik te riskant was omdat de eerste ook zijn werk niet had gedaan, en ergens tijdens dat overleg heb ik nog gemompeld “doe maar narcose”. Dus het werd een volledige narcose!

Ik werd van me eigen bed overgetild naar een ander bed, van alle kanten waren er mensen met mij bezig, de een was bezig met mij uit te kleden, de ander was bezig met de plakkers voor mijn hartslag en nog een andere dokter stelde een aantal vragen, of ik wist wat ze gingen doen en wat mijn naam was en geboortedatum, elke vraag werd twee keer gesteld.

Het enige wat ik me daarna nog herinner is dat ik naar mijn vader heb gezocht toen ik op de tafel lag omdat er heel eventjes een momentje van paniek door mijn hoofd schoot, ik kon hem niet vinden maar door het pak leek hij natuurlijk op alle andere dokters maar uiteindelijk kwam hij naast me staan en hield mijn hand vast. Tegelijkertijd kwam er een andere man boven mijn hoofd staan met een mondkapje die hij op mijn gezicht plaatste en het laatste wat ik hoorde was “wij gaan goed voor jullie zorgen”. En weg was ik!

Ik ben om 23:58 de OK binnen gereden en om 00:26 is mijn kleine man geboren. Ik heb achteraf te horen gekregen dat ze nadat hij geboren werd ze nog 45 min met hem bezig zijn geweest om de beademing en om zijn hartje goed op gang te krijgen. Want ook voor hem was het een zware bevalling en ook hij heeft geleden door de narcose.

Eenmaal rond 03:00 uur op de uitslaapkamer hebben ze nog wat controles gedaan. Toen ik om 03:30 mijn kamer werd binnen gereden, ik had wel gedacht dat mijn ouders en mijn broer naar huis waren gegaan, het was inmiddels midden in de nacht en mijn moeder had al sinds de ochtend naast mijn bed gestaan. Maar ze waren er allemaal nog en zaten vol spanning te wachten!

Maar niemand van ons had of mocht de baby nog zien, hij lag op de high care afdeling en ze waren nog met hem bezig. Pas de volgende ochtend heb ik mijn kleine mannetje voor het eerst gezien hij lag in een couveuse en ook al lag hij aan allemaal slangetjes en draadjes en piepende machines. Hij was perfect en ik kon niet geloven dat dit moois van mij was. Al vrij snel ging hij van high care naar medium care. Na 4 dagen ziekenhuis mochten we dan eindelijk samen naar huis.

Uiteindelijk ben ik bijna 20 uur bezig geweest met puffen en weeën opvangen voor ze besloten om een keizersnee te doen. Al die uren heeft mijn moeder naast mijn bed gestaan en samen met mijn vader, mijn broer en zijn lieve lieve vriendin hebben ze mij ontzettend goed gesteund en me er doorheen gesleept. Ik ben hun dan ook meer dan dankbaar.

Ondanks dat mijn bevalling een hel was en het allemaal niet gegaan is zoals ik het voor ogen had.
Zou ik het allemaal zeker nog een keer over doen, want als ik nu naar mijn mannetje kijk was het het zeker allemaal meer dan waard. Ik ben zo trots op hem dat hij zich er uiteindelijk zo goed doorheen heeft geslagen en ik ben trots op mezelf dat ik dit allemaal gedaan heb en over me heen heb laten komen. Dat heeft me zeker ook sterker gemaakt en ik ben elke dag meer dan dankbaar dat hij ondanks alles goed te wereld is gekomen.

1 Comment

  1. Hi lieve Manisch,

    Wat een verhaal! Ik weet eigenlijk niet waar te beginnen…
    Graag zou ik middels deze weg weer in contact met je komen, want eigenlijk wil ik heel veel tegen je zeggen… hoop gauw iets van je te horen… liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: