Bevallen van een tweeling!

Bevallen van een tweeling!

Het is eigenlijk een onderwerp waar ik nooit over praat en zelfs na deze bevalling niet, dat toch op het laatste moment even spannend werd. In mijn nuchtere gedachte is een vrouw hiervoor gemaakt en als mijn kinderen gezond en wel geboren zijn, dan wil ik niet meer aan de ongemakken denken en/of de pijn. Ik geniet liever van mijn wondertjes dat moeder natuur mogelijk heeft gemaakt!

Mijn bevallingsverhaal is niet standaard en ook wel komisch met een spannend eind. Mijn 3e bevalling, dat 2 uur duurde, was alleen het laatste uurtje pijnlijk, alsof het niets voorstelde. Met deze instelling gingen mijn vriend en ik ook deze tweeling bevalling in!

11 oktober was ik 36 weken zwanger van een eeneiige tweeling met 1 placenta (zie foto) en beide 1 vruchtzak met een dun tussenschot, genaamd: gemelli, monochoriaal biamniotisch. Deze zwangerschap mag niet langer duren dan 36 weken ivm hogere kans op complicaties!

Bij het toucheren werd er gemeten dat ik al ontsluiting had. Gelukkig dacht ik, dan hebben die voorweeën de afgelopen weken toch zijn werk gedaan. Maar het hoofdje van Chano lag nog te hoog, dus uit veiligheid werd ik toch ingeleid met een ballon en kreeg ik weeën opwekkers in het infuus. De ballon viel er al vrij snel uit en de opwekkers deden hun werk. Mijn eigen weeën gaven mij voor het eerst merkbare endorfine (lichaamseigen pijnstiller, dat je lichaam tijdens een bevalling aanmaakt). Mijn vriend moest na elke weg gepufte wee, die we steeds samen deden, erg lachen. Ik zei steeds dat ik zo lekker licht werd in mijn hoofd na elke wee. Al snel zaten we in de rust van elke wee te lachen en kwamen de meest gekke liedje voorbij, because I was high was er eentje van. Ook deden we net als de vorige keer weer aan een broodje kroket!

Het werd opeens menens en mijn vliezen werden gebroken, binnen 2 uur mocht ik dan eindelijk persen. De geboorte van de tweeling Mano en Chano was in 15 min al klaar. Chano vloog eruit en de verloskundige ving hem met een plons vruchtwater op, hij was zo klein mooi en…. Toen werd het stil, zijn broertje had zich in mijn buik snel omgedraaid van een hoofd naar stuitligging. Even omschakelen en doorpersen dacht ik. Mano zijn voeten en romp kwamen als eerste eruit, en toen weer stil…. De gynaecoloog nam alles over!

Mano zijn arm lag opgeslagen over zijn hoofd, waardoor Mano er niet uit kwam. De gynaecoloog stopte zijn hand naar binnen, bleef kalm en probeerde Mano eruit te krijgen. Ik keek naar mijn vriend, die met Chano in zijn armen, naar de gynaecoloog bleef kijken. Ik hoorde de woorden bel de kinderarts en haal extra instrumenten en geef druk op haar buik. Ik haalde de kracht overal vandaan Mano eruit te persen en de verpleegkundige drukte op mijn buik. Gelukkig daar was hij…. Opnieuw weer stil, ik dacht ik heb hem vermoord, hij was slap en deed niets en werd naar de reanimatie tafel gebracht!

De gynaecoloog keek mij zorgwekkend aan en zei; ik maar mij zorgen om zijn arm. Gelukkig met een beetje op gang brengen hoorde we mano huilen en de kinderarts vertrok snel met goed bericht over zijn arm. Zowel de gynaecoloog, als mijn vriend en ik vonden dit de meest engste 30 secondes in ons leven. Mano kreeg uiteindelijk toch een Apgar van 9/10 en wij een 10 voor de gynaecoloog!

Door zijn kalmte, kundigheid en snelle handelen kijken wij er mooi op terug. Onze zoons doen het super, wel 4 dagen in het ziekenhuis gelegen ivm moeizaam drinken en hun temperatuur waarmee ze moeite hadden. Thuis is het intensief, maar we genieten volop met de kinderen en zijn dankbaar met een paar mensen in ons netwerk aan hulp!

Hoe voel ik mij? Trots, gelukkig, moe en een hormonale bom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.