Bekkeninstabiliteit en depressie voor en na de zwangerschap


Zoals jullie in mijn vorige blog hadden gelezen (lees hier: Mama van Marvin), heb ik erge bekkeninstabiliteit. Door de bekkeninstabiliteit is er een depressie ontstaan. Dit kwam namelijk, omdat ik voor mijn zwangerschap, echt een fanatieke sporter was geworden. Ik deed 3 keer in de week kracht training en 2/3 keer in de week hardlopen. Dit vond ik zo leuk, omdat ik na een paar weken al verandering zag in mijn lichaam dus werd het een hobby, sport, uitlaatklep voor mij. Heerlijk vond ik het. Totdat ik met 11 weken last kreeg in me bekken en met ong 17 weken in elkaar zakte op werk. Ik kon niks meer. Ik wilde sporten of oefeningen doen, maar hierdoor kreeg ik alleen maar meer en meer pijn. Dit hebben jullie dus kunnen lezen in mijn vorige blog.

Hoe gaat het nu?
Toen ik net uit de OK kwam was ik nog verdoofd van de ruggenprik. Ik riep toen we op de kamer waren tegen mijn man “zie je nou wel, de kleine is eruit en me pijn is verdwenen!” Gedeeltelijk was dit wel zo, omdat Marvin in stuit en onder mijn ribbenkast lag. Ik kon weer normaal bewegen en ademen, ook had ik die druk niet meer op me borst en ik kon eindelijk weer normaal zitten. Alleen na mate de ruggenprik uitwerkte hoe meer de pijn weer langzaam terug kwam. Daardoor werden mijn emoties naderhand ook erger.

Een week nadat Marvin gehaald was, kwam onze huisarts langs op kraambezoek en om te kijken hoe het nu met mij ging ivm mijn depressie. Ik moest hard huilen en mijn emoties waren overal te vinden. Hij zei dat ik toch moest gaan overwegen om misschien medicijnen te gaan slikken. Ik zei dat ik dit alleen als laatste oplossing zag, ik ben namelijk niet van de medicijnen en dat wist hij ook. Na een week zouden we elkaar weer zien en dan kijken hoe het verder ging.

Die week kwam eerder dan gepland, want ik kon niet meer. Ik had woedeaanvallen naar mijn man toe, was vaak ineens super verdrietig en moest heel vaak huilen. Had hele erge paniek en angstaanvallen, dat ik soms gewoon bijna flauw viel. Daarnaast ook nog mijn bekkenpijn die gewoon terug was gekomen. Alles kwam als een gigantische klap in mijn gezicht en van alles ging door mijn hoofd.

Hoe kan ik nou een goede moeder zijn met dit allemaal

Ik kwam dus na een paar dagen terug bij de huisarts en had besloten om toch medicijnen te gaan slikken. Dit mede, omdat ik wou genieten van ons gezin en ons mooie mannetje. Ik kreeg anti-depressiva en kalmeringspillen voor mijn angst en paniek aanvallen. Ook kreeg ik slaap medicijnen, omdat ik totaal niet tot geen rust meer had in mijn lichaam. Ik ging weer terug naar de bekkenspecialist en moest ik 2 keer in de week komen en langzaam proberen oefeningen te doen. Ook moest ik wekelijks naar de psycholoog!
Hier leerde ik hoe ik met bepaalde situaties om moest gaan om beter te functioneren. Ondertussen was mijn medicatie opgehoogd van 10mg naar 40mg. Hierna ging het super met mijn depressie en kreeg ik deze steeds meer onder controle. Ook mijn angst en paniek aanvallen heb ik nu steeds meer onder controle. Zijn ze weg? Nee, dat niet ik heb er nog steeds last van, maar er is al vooruitgang en dat is goed.

Met mijn bekken is het nog wel steeds drama. Mijn man werkt natuurlijk weer hele dagen en de kleine man word steeds zwaarder. Huishoudelijke taken komen veel op mij neer en ik probeer daar een structuur in te krijgen. Dat lukt me steeds beter alleen het nadeel vaak ‘s avonds merk je pas dat je soms teveel gedaan hebt en dan heb ik weer een nacht vol met pijn.

Wel ben nu sinds een paar maanden gaan sporten onder begeleiding. Zo kan ik mijn been, rug en buikspieren trainen om alles sterker te maken. Dit gaat het ene moment super goed en het andere moment helemaal fout. Daarin ben ik echt nog steeds aan het zoeken en aan het revalideren. Dit kan minstens nog een jaar duren had de fysio gezegd, maar we gaan ervoor we blijven doorgaan.

To be continued………..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.